เคยสังเกตกันหรือไม่ว่า ฝรั่งมังค่าหัวทองหัวแดง จะรู้สึกเก้ๆ กังๆ เมื่อต้องนั่งลงพับเพียบ หรือแม้แต่การนั่งยองๆ ในขณะที่บ้านเรานั้น อากัปกิริยาแบบนี้เป็นเรื่องปกติของชีวิต
แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะทำได้!!
ท่าทางแบบนี้ถึงกับมีเรื่องมีราว ให้นักกายภาพบำบัดออกมาอรรถาธิบาย ซึ่งมนุษย์ป้าก็รู้สึกว่า ..เออ!! จริงนะ เพราะฝรั่งมาบ้านเรา เห็นส้วมแบบนั่งยองๆ แล้ว...งง!! แทบจะลืมวิธีการปลดทุกข์เลยทีเดียว
Bahram Jam นักกายภาพบำบัดในโทรอนโต บอกว่า เด็กและวัยรุ่นอเมริกันสามารถหมอบลึกได้อย่างสบายๆ แต่ทักษะดังกล่าวจะหายไปเมื่อโตขึ้นในโลกตะวันตก สิ่งนี้ชี้ให้เห็นว่าหากไม่มีการฝึกฝน คนคนหนึ่งจะสูญเสียความสามารถในการทำท่ายองๆ ตามอายุที่เพิ่มขึ้น
ทำไมพวกเขาทำไม่ได้?!?
Bryan Ausinheiler นักกายภาพบำบัดในแคลิฟอร์เนีย อธิบายว่า ผู้ใหญ่ชาวตะวันตกอาจมีปัญหาในท่านั่งยองๆ เนื่องจากรูปร่างของพวกเขาเอง แขนขาที่สั้นทำให้ทรงตัวได้ง่ายขึ้น ทั้งนี้เป็นข้อสรุปที่เขาได้รับหลังจากการทดสอบที่เขาทำกับพี่น้องของเขาเอง
คำอธิบายที่เป็นไปได้อีกประการหนึ่งคือ การขาดความสามารถในการงอข้อเท้าหรือการขยับเท้าให้เข้าใกล้เข่ามากขึ้น จากการศึกษาของนักวิจัยชาวญี่ปุ่น
ฉะนั้น มนุษย์ลุงมนุษย์ป้าทั้งหลายในบ้านเรา หากยังสามารถนั่งยองๆ หรือพับเพียบ คุกเข่าได้อยู่ ก็ขอให้ฝึกฝนบ่อยๆ อย่าปล่อยตามอำเภอใจ เจ็บนิดเจ็บหน่อยก็ไม่ยอมทำนะคะ เพราะฝรั่งเขาศึกษาแล้วว่า ท่ายองๆ นี้นอกจากช่วยในการขับถ่ายแล้ว ยังมีประโยชน์อื่นๆ ต่อร่างกายอีกด้วย สิ่งเหล่านี้รวมถึงการเสริมสร้างความแข็งแรงของแกนกลางและกล้ามเนื้อส่วนล่าง การพัฒนาการเคลื่อนไหวร่างกายส่วนล่าง การช่วยเหลือหญิงตั้งครรภ์ระหว่างคลอด บรรเทาอาการปวดหลังส่วนล่างและข้อเข่า และปรับปรุงท่าทางโดยรวมค่ะ.
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง
ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด
ข้อความสุดท้ายจากแม่
เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ
คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี
ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว
หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?
ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?
เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า
เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
กินเจ..ไม่มีทุกข์
เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”


