ขึ้น..ภูกระดึง

 แต่สำหรับมนุษย์ป้าที่ปีนภูกระดึงมาแล้ว 2 ครั้งในชีวิต และรับรองเลยว่า 2 ครั้งก็เกินพอ!! ชัดเจนในความรู้สึกและความนึกคิดเลยว่า เสน่ห์ของภูกระดึงคือ ความพยายามที่จะต้องปีนขึ้นไปให้ถึง

มีกระเช้าขึ้นภูกระดึงเมื่อไหร่ ภูกระดึงจะกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยว เบๆ ..ไปเลย

ซ้ำร้ายกว่านั้น ระบบนิเวศ ธรรมชาติทั้งหลาย มีโอกาสอย่างสูงที่จะถูกรังแก ทั้งที่ไม่เจตนาและรู้เท่าไม่ถึงการณ์ก็ตาม

เอาเป็นว่า ..จากครั้งแรกที่มีโอกาสไปเยือนภูกระดึงเมื่อปี 2525 ห่างมาอีก 40 ปี ได้ท้าทายอีกครั้งเมื่อปี 2565 บรรยากาศของภูกระดึงแตกต่างจากในอดีตอยู่มากพอสมควรเลยทีเดียว โดยเฉพาะในเรื่องของวิถีการใช้ชีวิตบนนั้น ที่สะดวกสบายขึ้นกว่าเดิมมากถึงมากที่สุด

ระหว่างทางปีนขึ้นเขาแต่ละซำ ในอดีตมีเพียงแม่ค้าหาบเร่มาขายมะขามป้อม ที่ช่วยแก้กระหายน้ำ เพิ่มพลัง แต่บัดเดี๋ยวนี้ ทุกซำ หรือที่พักหยุดหายใจระหว่างทาง จะมีน้ำอัดลม น้ำหวาน น้ำเกลือแร่ ข้าวยาปลาปิ้งขายเพียบ

จินตนาการแล้วว่า ถ้ามีกระเช้าขึ้นภูกระดึงล่ะก็ สภาพแวดล้อมข้างบนคงจะกลายเป็นแหล่งชุมนุมสีสันชาวเมืองยุคดิจิทัลอย่างแน่นอน

ความงดงาม ความเป็นธรรมชาติ ที่เคยรอท้าทายเราแต่ละซำ แต่ละแห่ง จะถูกบดบังไปเหลือแต่เสียงเซ็งแซ่ เสียงชวนเชิญไปเช็กอิน หรือไลฟ์สดแบบเฮฮาปาร์ตี้อย่างไม่ต้องสงสัย

นี่ไม่ใช่เสน่ห์ของภูกระดึงที่จะถูกจดจำจารึกไปตลอดชีวิตอย่างแน่นอน!!

มนุษย์ป้าขอยกมือคัดค้านค่ะ กระเช้าขึ้นภูกระดึงค่ะ ส่วนใครที่คิดว่าอยากไป แต่ปีนไม่ไหว ขอบอกว่า เขามีบริการแบกหามนะคะ ประสบการณ์เยี่ยงนี้ มีแค่ที่ภูกระดึงค่ะ.

'ป้าเอง'