ชุดนักเรียน..ลดความเหลื่อมล้ำ

จดจำได้ว่าสังคมบ้านเราเคยมีข้อถกเถียงกันอยู่ระยะหนึ่งเกี่ยวกับกฎกติกามารยาทของ "เครื่องแบบนักเรียน" อันเนื่องมาจากเด็กที่เรียกกลุ่มของตัวเองว่า "นักเรียนเลว" ออกมาเรียกร้องให้ยกเลิกกฎระเบียบการต้องสวมเครื่องแบบไปโรงเรียน โดยบอกว่าเป็นสิทธิเสรีภาพที่พวกเขาควรที่จะเลือกได้

ผู้ใหญ่ทั้งในและนอกโรงเรียนก็อภิปรายกันไปต่างๆ นานา แล้วก็มีข้อสรุปในส่วนของโรงเรียนสังกัด กทม.ว่า เปิดโอกาสให้เด็กไม่ต้องใส่ชุดนักเรียนสัปดาห์ละ 1 วัน แต่ก็ไม่ถึงกับออกมาเป็นระเบียบปฏิบัติ

ถือว่าถูกต้องเหมาะสมแล้ว ที่ประชาคมในโรงเรียน โดยเฉพาะครูบาอาจารย์ควรจะเป็นผู้เลือกวิธีการของโรงเรียนตัวเอง ไม่ใช่ให้ "คนนอก" ที่ไหนมาชี้นิ้ว เพื่อสนองความต้องการของเด็กกลุ่มหนึ่ง

ข่าวคราวเรื่องราวประเด็นนี้เงียบเชียบไปตามกระแส ถือเป็นเรื่องธรรมชาติของโลกโซเชียลในปัจจุบัน แต่วันนี้เจอข่าวต่างประเทศชิ้นหนึ่งที่รายงานว่า "ฝรั่งเศส" เตรียมนำร่องทดลองชุดนักเรียนหวังลดความเหลื่อมล้ำ ก็ให้รู้สึกว่า มันก็แปลกดีนะ!! ขณะที่สังคมไทยไขว่คว้าวิ่งตามวัฒนธรรมฝรั่งว่าด้วยการใส่ชุดไปรเวตไปโรงเรียน แต่มาตอนนี้ ประธานาธิบดีเอมมานูเอล มาครง ของฝรั่งเศส ประกาศทดลองใช้เครื่องแบบนักเรียนในสถาบันการศึกษาประมาณ 100 แห่งทั่วประเทศ ตั้งแต่ปีนี้เป็นต้นไป โดยมีเป้าหมายในการลดความเหลื่อมล้ำระหว่างครอบครัวและส่งเสริมบรรยากาศของความเคารพในโรงเรียน

"เครื่องแบบนักเรียนจะช่วยลดความเหลื่อมล้ำระหว่างครอบครัว และสร้างสภาพแวดล้อมที่ส่งเสริมความเคารพ จะถูกนำร่องในโรงเรียนประมาณ 100 แห่ง บนพื้นฐานของความสมัครใจ" มาครงกล่าวกับสื่อมวลชน และหากการทดลองนี้ประสบผลสำเร็จ ชุดนักเรียนจะถูกนำมาใช้ทั่วประเทศในปี 2026

เห็นและอ่านข่าวนี้แล้วก็ให้รู้สึกสะท้อนใจว่า สังคมไทยมีวัฒนธรรมอันดีงามอยู่ในมือ แต่กลับจะเททิ้ง แล้ววิ่งไล่ตามวัฒนธรรมของประเทศอื่น โดยไม่เห็นคุณค่า ซ้ำร้ายยังแสวงหาเหตุผลต่างๆนานามาด้อยค่าในสิ่งที่งดงามที่เรากระทำสืบต่อกันมานานด้วย ..กรรมจริงๆ.

"ป้าเอง"

เพิ่มเพื่อน

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง

ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด

ข้อความสุดท้ายจากแม่

เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ

คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี

ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว

หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?

ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?

เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า

เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน

กินเจ..ไม่มีทุกข์

เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”