ความแตกต่างระหว่าง'มนุษย์'กับ'สัตว์เดียรัจฉาน'

ส่วนในรายละเอียดของเรื่อง มันจะลึกซึ้ง ดื่มด่ำ น่าคิด น่าสะกิดใจ หรือน่าประทับใจกันไปถึงขั้นไหน บรรดา คอหนัง ทั้งหลายคงต้องควานหามาดูกันเอาเอง แต่สิ่งที่อยากจะหยิบเอามาพูดถึง เอ่ยถึงในที่นี้ ก็คือเรื่องของความเมตตา-สงสารที่อาจถือได้ว่า น่าจะเป็นเสมือนหนึ่ง สัญชาตญาณ ของสิ่งมีชีวิตทั้งหลาย แม้กระทั่ง สัตว์เดียรัจฉาน ที่สุดแสนจะดุร้ายเพียงใดก็เถอะ เพียงแต่มันอาจถูกปิดบัง หรือครอบงำ เอาไว้ด้วยอารมณ์-ความรู้สึกต่างๆ จนไม่อาจปรากฏออกมาให้เห็นกันแบบชัดๆ จะจะ หรือโดยสิ่งที่บรรดาพวก พระๆ ทั้งหลาย ท่านเรียกว่า กิเลส หรือ อวิชชา อะไรประมาณนั้น...

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...บรรดามนุษย์-มนา อย่างเราๆ-ทั่นๆ ที่มีขีดความสามารถในการ ปรุงแต่ง อารมณ์-ความรู้สึกต่างๆ นานาได้ค่อนข้างสลับซับซ้อน ทั้งลึก ทั้งกว้าง ยิ่งกว่าบรรดาสัตว์เดียรัจฉานทั้งหลาย ไม่รู้จะกี่เท่าต่อกี่เท่า สิ่งที่เป็นเสมือน สัญชาตญาณ ไม่ว่าจะเรียกว่าความรัก ความเมตตา-สงสาร มันเลยถูกกดทับ ปิดบัง หรือถูกครอบงำเอาไว้ แบบแทบไม่หลุดออกมาให้เห็นแม้แต่นิดๆ เอาเลยก็เป็นได้ ส่งผลให้ผู้ซึ่งมีสถานะเป็นมนุษย์-มนาบางคน บางราย เต็มไปด้วยความโหดความเหี้ย...ย์ย์ย์มม์ม์ม์ หนักซะยิ่งกว่าสัตว์เดียรัจฉาน ไม่รู้จะกี่เท่าต่อกี่เท่า...

ยิ่งเป็นอารมณ์-ความรู้สึก...ที่เกิดจากการมุ่งเอาชนะ-คะคานซึ่งกันและกัน ไม่ว่าด้วยพลังอำนาจ ด้วยเหลี่ยมเล่ห์เพทุบายด้วยแผนการณ์ต่างๆ นานา ทั้งประเภทหยาบกระด้าง หรือละเอียดประณีตเพียงใดก็ตามที แต่สุดท้าย..เลยส่งผลให้ตัวเองหลงลืม สัญชาตญาณ ที่เคยติดตัวเอาไว้นับตั้งแต่ยังเป็นแค่ สัตว์เดียรัจฉาน กลายไปเป็น มนุษย์ ผู้ปราศจากความรัก ความเมตตา ความสงสารใดๆ อีกต่อไป อันสามารถประสบพบเห็นได้ตั้งแต่ระดับปุถุชนคนธรรมดา ไปจนถึงผู้มีอำนาจราชศักดิ์ มีฤทธิ์ มีเดช โดยเฉพาะบรรดา นักการเมือง ทั้งหลาย ที่ต้องหมกมุ่น คร่ำเคร่ง อยู่ในสมรภูมิแห่งการเอาชนะ-คะคานซึ่งกันและกันมาโดยตลอด ยิ่งเป็นอะไรที่สามารถเห็นได้ สัมผัสได้โดยไม่ยาก...

ด้วยเหตุนี้...จึงไม่ถือเป็นเรื่องแปลก ที่ไม่ว่า การเมืองไทย หรือ การเมืองโลก ก็แล้วแต่ เลยเต็มไปด้วยตัวละครประเภท Runaway Train ที่เหี้ยมแสนเหี้ยม โหดแสนโหด หรือที่ต่างหลงลืม สัญชาตญาณขั้นพื้นฐาน อันเคยผนึกติดตัวอยู่ในอารมณ์-ความรู้สึกมาครั้งตั้งแต่ยังเป็นเพียง สัตว์เดียรัจฉาน ต้องกลายไปเป็น สัตว์การเมือง ที่น่าเกลียด น่าทุเรศเวทนา น่าขนลุก-ขนพองเอามากๆ ไม่ว่าสัตว์การเมืองเหล่านั้นจะเรียกขานตัวเองในนาม คนรุ่นเก่า หรือ คนรุ่นใหม่ ก็ตามที แต่ถ้าดันหลงลืมสิ่งที่แม้แต่สิ่งที่เดียรัจฉาน ยังสามารถรู้สึกได้ สัมผัสได้ อันได้แก่ ความรัก ความเมตตา-สงสาร เสียอย่างแล้ว สัตว์เหล่านั้นก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากกันซักเท่าไหร่ คือย่อมเป็นอะไรที่เลวร้ายซะยิ่งกว่าเดียรัจฉาน ไม่รู้จะกี่เท่าต่อกี่เท่า...

เหตุที่ต้องหยิบเอาเรื่องราวเหล่านี้...มาพูดจาว่ากล่าวเอาไว้ ณ ที่นี้ ก็คงไม่มีอะไรมากมายหรอกทั่น เพียงแต่สิ่งที่เรียกว่า การเมือง ไม่ว่าในระดับบ้านเรา หรือระดับสังคมโลกก็แล้วแต่ มันดูจะหนักไปทางที่ทำให้ผู้ซึ่งปรารถนาและต้องการที่จะเข้าไปหมกมุ่น วุ่นวาย อยู่กับแวดวงเหล่านี้ มักหลงๆ ลืมๆ สัญชาตญาณขั้นพื้นฐาน ในลักษณะดังกล่าวลงไปเรื่อยๆ มุ่งที่จะเอาชนะ-คะคานซึ่งกันและกัน อย่างไม่คิดลดรา-วาศอกเอาเลยแม้แต่น้อย ดังนั้น...ไม่ว่าผู้ที่ถูกจัดอยู่ในประเภทล้าหลังอย่างพวก อนุรักษนิยม หรือผู้ที่ถือว่าตัวเองก้าวหน้าอย่างพวก เสรีนิยม ทั้งหลาย แต่ถ้าหากปราศจากเสียซึ่งความรัก ความเมตตา ติดปลายนวมเอาไว้บ้างแล้ว ก็คงไม่ต่างอะไรไปจากผู้ที่ไม่ใช่สัตว์เดียรัจฉาน เพียงเพราะ ข้าฯ ไม่รู้ นั่นเอง.