ต่างมอง..ต่างมุม

ทอล์ก ออฟ เดอะทาวน์ ...กันรัวๆ ในตอนนี้ไม่พ้นประเด็น "ข้าวเก่า 10 ปี" กินได้?!?

เรียกว่า นั่งกินข้าวกับกลุ่มไหน กลุ่มเพื่อน กลุ่มคนรู้จัก กลุ่มทำกิจกรรมพิเศษเป็นครั้งคราว ..ทุกกลุ่มต้องถกกันด้วยประเด็นนี้!! สุดท้ายก็หัวเราะทั้งน้ำตาว่า ถ้ามีการประมูลข้าวล็อตที่กินโชว์ออกไปเมื่อไหร่ จะนับหนึ่งขอกินข้าวใหม่ติดต่อกันไป 1 ปีเลย เพื่อสุขภาวะของตัวเอง

แต่ไม่ว่าเสียงสะท้อนจากชาวบ้านจะต่อต้าน คัดค้าน และไม่เชื่อว่า ข้าวเก่า 10 ปีกินได้แล้วจะปลอดภัย ..ก็เชื่อว่า กระทรวงพาณิชย์ที่จุดประเด็น "โชว์กิน" ขึ้นมานั้น ก็คงไม่ใส่ใจ เพราะเขามีมุมของเขาอยู่แล้วว่า ต้องการระบายข้าวที่เก็บค้างมานาน 10 ปี ออกไป เมื่อมีคนซื้อ ก็ต้องขาย ส่วนความรับผิดชอบในเรื่องของสุขภาวะหรือความปลอดภัยนั้น..ไปถามหาเอาจากคนที่ซื้อไปแล้วกันนะ ว่าเขาจะเอาข้าวเก่า 10 ปี รมควันพ่นสารเคมีมา 120 ครั้งนั้นไปทำอะไรกันบ้าง เพราะธุระไม่ใช่!!

มันคือมุมมองที่แตกต่างของพ่อค้า ที่ใส่ใจแต่เรื่องของตัวเลขขาดทุน-กำไรเท่านั้น ตราบเท่าที่มีคนซื้อ

มองมุมของพ่อค้าแม่ขายแล้ว ทำให้นึกถึงภาชนะในการใส่อาหารของคนจีนที่เมืองซีอาน เพราะมนุษย์ป้าเห็นแล้วให้แปลกใจจริงๆ ว่า ทำไมผู้บริโภค หรือลูกค้าทุกคน ยอมรับกับวิธีการขายสินค้าในภาชนะที่สุ่มเสี่ยงทำอันตรายต่อสุขภาพของผู้บริโภคอย่างยิ่ง

มันคือ "ซุป" ร้อนๆ บ้าง ก๋วยเตี๋ยวก็มี เขาใช้ชามใส่ให้กับคนกินทุกคนที่นั่งที่ร้านค่ะ ..แต่ขอโทษที ซุป หรือน้ำแกงทั้งหลาย ไม่ได้สัมผัสตัวชามตรงๆ นะคะ เพราะแม่ค้าจะใช้ถุงก๊อบแก๊บคุมบนชามก่อน แล้วตักน้ำซุป และอาหารทั้งหลาย ลงบนถุงก๊อบแก๊บเจ้าค่ะ

เห็นแล้วก็ ..ให้งง!! ว่าทุกคนกินซุป กินก๋วยเตี๋ยว ซดน้ำแกงบนถุงก๊อบแก๊บ กันอย่างเป็นปกติ

จะบอกว่า เป็นวิธีการประหยัดของพ่อค้าแม่ค้า ที่ไม่ต้องจ้างคนล้างชาม และไม่ต้องเสียเวลาหาพื้นที่ทำความสะอาดชามนั้น มนุษย์ป้าก็คิดไม่ออกเลยว่า แล้วทำไมลูกค้าถึงยอมรับการขายของแบบนี้ โดยไม่ใส่ใจเลยว่า ถุงพลาสติกที่เอามาคลุมชามหรือสวมชามนั้น ถูกสุขลักษณะหรือไม่ ถุงก๊อบแก๊บสามารถรองรับของร้อนๆ ได้มากน้อยแค่ไหน

แปลกแต่จริง!! กับมุมมองที่แตกต่างกันไป แต่สรุปได้ว่า ตราบเท่าที่มีคนซื้อ คนขายก็ทำอะไรปราศจากสำนึกรับผิดชอบได้ ฉะนั้น การดูแลรักษาชีวิตตัวเอง จึงเป็นหน้าที่ของเราเท่านั้น หวังไปยืมมือคนอื่นไม่ได้เลยนะ.

"ป้าเอง"

เพิ่มเพื่อน

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง

ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด

ข้อความสุดท้ายจากแม่

เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ

คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี

ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว

หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?

ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?

เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า

เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน

กินเจ..ไม่มีทุกข์

เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”