เงียบเชียบ

 มีกิจธุระอันจำเป็นต้องไปแถวตลาดโบ๊เบ๊ ซึ่งถือว่าเป็นตลาดขายส่งเสื้อผ้าที่ขึ้นหน้าขึ้นตาอย่างมาก เมื่อกลางสัปดาห์นี้เอง

ในฐานะเด็กนักเรียน "สายปัญญา" ขอบอกว่า มนุษย์ป้าคุ้นเคยกับตลาดนี้มาแต่ไหนแต่ไร ภาพความทรงจำในอดีต เรียกว่า ผ่านถนนเส้นนี้ทีไร จะต้องลุ้นว่า จะไปโรงเรียนทันไหมหนอ?!? เพราะเป็นตลาดที่จอแจ คึกคัก ขายสารพัดอย่าง

สองฟากถนนที่มีคลองผดุงกรุงเกษมขั้นกลางนั้น ฝั่งหนึ่งก็ขายเสื้อผ้า อีกฝั่งก็ขายผักผลไม้ สามารถกล่าวได้ว่ามันเป็นตลาดที่ไม่เคยหลับ

555 แต่ขอโทษที ผ่านไปกว่า 45 ปี ตลาดโบ๊เบ๊เปลี๊ยนไป๋ เพราะคนขายของ "นั่งหลับ" เสียนี่!!!

เห็นแล้วก็ได้แต่สะท้อนใจ ได้ยินได้ฟังแม่ค้าบนตึกโบ๊เบ๊ทาวเวอร์ (เมื่อก่อนไม่มีนา) บ่นว่า ..หั่งเช้งไม่ดี ของขายไม่ได้ คิดว่าสิ้นเดือนนี้ก็จะปิดร้าน กลับบ้านนอกดีกว่า ...

มนุษย์ป้าก็อดรนทนไม่ได้ ต้องไถ่ถามว่า เกิดอะไรขึ้น สินค้าจีน คนจีนมาแย่งตลาดหรือจ๊ะ??  คำตอบที่ได้คือ ..คนไม่มีกำลังซื้อ!! ว่าแล้วนางก็บ่นต่อว่า ดิจิทัลวอลเล็ตอะไรนั่น ก็ไม่ทำให้เศรษฐกิจดีขึ้นหรอก เพราะคนใช้ไม่เป็น และขี้คร้านที่จะต้องถือโทรศัพท์ไปอัปเกรดทำนั่นทำนี่ แล้วถูกจำกัดสิทธิ์ว่า ใช้ไอ้นี่ได้ไอ้นั่นไม่ได้..เท่านั้น

ว่าแล้วมนุษย์ป้าก็ต้องควักกระเป๋า ซื้อกางเกงช้างไปทีเดียว 4 ตัว เพื่อเป็นการเยียวยาจิตใจ ลดดีกรีความเศร้าของแม่ค้าเล็กๆ น้อยๆ 

สำรวจตลาดโบ๊เบ๊เที่ยวนี้ พบข้อสังเกตว่า ที่นั่นเขาไม่นิยมเล้ย ที่จะให้สแกนจ่ายเงิน คำอธิบายนั้นคือ ..เงินสดดีที่สุดค่ะ จับต้องได้ เห็นกันชัดๆ ซึ่งในฐานะคนซื้อก็ต้องตามใจคนขาย โดยไม่กล้าทักถามว่า กลัวภาษี?!? หรือจ๊ะ..เพราะมนุษย์ป้าเองก็ยังอยากจะหายใจอยู่ไปอีกสัก 10 ปี 20 ปี ดังนั้นคำถามคาใจที่อาจจะไม่เป็นผลดีต่อสวัสดิภาพของชีวิตและร่างกาย ควรจะสงวนไว้เป็นดีที่สุด ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของกรมสรรพากรเขาจะดีกว่า..จริงไหม!!.

ป้าเอง

เพิ่มเพื่อน

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง

ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด

ข้อความสุดท้ายจากแม่

เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ

คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี

ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว

หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?

ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?

เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า

เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน

กินเจ..ไม่มีทุกข์

เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”