เงียบเชียบ

เห็นแล้วก็ได้แต่สะท้อนใจ ได้ยินได้ฟังแม่ค้าบนตึกโบ๊เบ๊ทาวเวอร์ (เมื่อก่อนไม่มีนา) บ่นว่า ..หั่งเช้งไม่ดี ของขายไม่ได้ คิดว่าสิ้นเดือนนี้ก็จะปิดร้าน กลับบ้านนอกดีกว่า ...

มนุษย์ป้าก็อดรนทนไม่ได้ ต้องไถ่ถามว่า เกิดอะไรขึ้น สินค้าจีน คนจีนมาแย่งตลาดหรือจ๊ะ??  คำตอบที่ได้คือ ..คนไม่มีกำลังซื้อ!! ว่าแล้วนางก็บ่นต่อว่า ดิจิทัลวอลเล็ตอะไรนั่น ก็ไม่ทำให้เศรษฐกิจดีขึ้นหรอก เพราะคนใช้ไม่เป็น และขี้คร้านที่จะต้องถือโทรศัพท์ไปอัปเกรดทำนั่นทำนี่ แล้วถูกจำกัดสิทธิ์ว่า ใช้ไอ้นี่ได้ไอ้นั่นไม่ได้..เท่านั้น

ว่าแล้วมนุษย์ป้าก็ต้องควักกระเป๋า ซื้อกางเกงช้างไปทีเดียว 4 ตัว เพื่อเป็นการเยียวยาจิตใจ ลดดีกรีความเศร้าของแม่ค้าเล็กๆ น้อยๆ 

สำรวจตลาดโบ๊เบ๊เที่ยวนี้ พบข้อสังเกตว่า ที่นั่นเขาไม่นิยมเล้ย ที่จะให้สแกนจ่ายเงิน คำอธิบายนั้นคือ ..เงินสดดีที่สุดค่ะ จับต้องได้ เห็นกันชัดๆ ซึ่งในฐานะคนซื้อก็ต้องตามใจคนขาย โดยไม่กล้าทักถามว่า กลัวภาษี?!? หรือจ๊ะ..เพราะมนุษย์ป้าเองก็ยังอยากจะหายใจอยู่ไปอีกสัก 10 ปี 20 ปี ดังนั้นคำถามคาใจที่อาจจะไม่เป็นผลดีต่อสวัสดิภาพของชีวิตและร่างกาย ควรจะสงวนไว้เป็นดีที่สุด ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของกรมสรรพากรเขาจะดีกว่า..จริงไหม!!.

ป้าเอง