
เมื่อใกล้จะหมดเวลาไปอีกปี ถือเป็นวัฒนธรรมตามปกติกับช่วงเวลานี้ที่เพื่อนสนิทมิตรสหายจะนัดกันไปกินข้าวกันสักมื้อเป็นการส่งท้ายปี หรือไม่ก็เพื่อฉลองต้อนรับปีใหม่
บางกลุ่มบางแก๊งก็ต้องพกพาของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไปแจกจ่ายกัน หรือไม่ก็มีการนัดแนะให้ซื้อสิ่งของมาจับสลากกันให้เป็นที่ครึกครื้นสนุกสนานเฮฮา รำลึกย้อนหลังไปในวัยที่ยังนุ่งกระโปรงจีบรอบตัวผูกคอซอง
ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ระหว่างการเมาธ์แหลกแจกของที่ระลึกกันสะบัดนั้น ประเด็น หรือคอนเทนต์ (ตามภาษายุคดิจิทัล)
ที่คนวัยตกกระ 60 up จะพูดกันคงหนีไม่พ้น ..ไม่สบาย เป็นอะไร?? หมอคนไหนเก่ง?? โรงพยาบาลไหนดี?? ...สอดคล้องกับที่เราท่องจำในวิชาสุขศึกษามาแต่เล็กแต่น้อยว่า วัยใกล้เกษียณเป็นวัยของการบริโภคอาหารเพื่อซ่อมแซมสุขภาพส่วนที่สึกหรอ ไม่ใช่เพื่อความเอร็ดอร่อย หรือเพื่อการเจริญเติบโต การพัฒนาของร่างกายอีกต่อไป
ด้วยคอนเทนต์ของสุขภาพนี่แหละ ทำให้มนุษย์ป้ามีความรู้เพิ่มเติมว่า มีโครงการ Cancer Anywhere มะเร็งรักษาได้ทุกที่ ของสำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ เปิดให้คนไข้มะเร็งสิทธิบัตรทอง สามารถเลือกเข้ารับการรักษาโรคมะเร็งกับสถานพยาบาลในเขตพื้นที่การให้บริการสุขภาพได้ โดยไม่ต้องมีใบส่งตัว ทำให้ผู้ป่วยด้วยโรคร้ายนี้ บรรเทาความกังวลในเรื่องค่าใช้จ่ายลงได้เยอะเลย ที่สำคัญได้หมอเฉพาะทางที่มีประสิทธิภาพ
นอกจากนั้น ยังทำให้ได้รับรู้ว่า มีมากมายหลายสถานที่มีบริการดูแลเยียวยา ฟื้นฟู สุขภาพของคนวัยแก่ชราให้เลือกเยอะแยะไปหมด โดยไม่ต้องมานั่งเครียดว่า จะไปสร้างภาระหรือปัญหาให้กับลูกหลานหรือไม่
คงต้องสรุปว่า คนไม่ป่วย หรือคนที่ไม่ได้มีคนข้างตัวเจ็บไข้ได้ป่วยเข้า-ออกโรงพยาบาลเป็นนิจศีลนั้น คงไม่มีประสบการณ์ตรงแบบเพื่อนบางคนที่เวลาที่เหลืออยู่ฝากไว้ในมือหมอ
เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้ว ช่วงปลายปีแบบนี้ จึงขอปลุกให้วัยตกกระตั้งปณิธานนะคะ ว่าเราจะดูแลสุขภาพร่างกายของเราให้ดีที่สุด เท่าที่จะกระทำได้
แรงบันดาลใจว่า เราจะได้กินข้าวกับเพื่อนอีกในปีต่อไปนั้น แปะไว้หน้าประตูตู้เย็นเลย ..ดีไหมคะ.
"ป้าเอง"
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง
ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด
ข้อความสุดท้ายจากแม่
เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ
คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี
ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว
หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?
ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?
เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า
เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
กินเจ..ไม่มีทุกข์
เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”

