
วันนี้มีโอกาสขึ้นแท็กซี่ แม้จะเป็นระยะทางสั้นๆ แต่ก็ทำให้รู้ว่า...สังคมไทยกำลังเปลี่ยนแปลง!!
ไม่ใช่เรื่องของยุคดิจิทัล ที่มนุษย์ป้าต้องพยายามรู้เท่าทัน และพร่ำบอกตัวเองว่า เรายังไม่แก่เกินเรียน ถ้าไม่อยากให้มือถือเป็นแค่เครื่องมือสื่อสารโทร.เข้า-ออก หรือเล่นไลน์ เล่นเฟซบุ๊กเท่านั้น
แต่เป็นเรื่อง สังคมแรงงานที่ถูกจับจองโดยเพื่อนบ้าน ทั้งพม่า เขมรและลาว
ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อค่ะว่า แม้แต่โชเฟอร์แท็กซี่ ก็เป็นขแมร์!!!
มนุษย์ป้าลงจากรถแท็กซี่ที่ได้ยินโชเฟอร์พูดภาษาเขมรตลอดทาง ก็อดไม่ได้ที่จะต้องถามจากกูเกิลว่า อาชีพขับขี่รถรับจ้างสาธารณะนั้น คนต่างด้าวได้รับอนุญาตหรือไม่ อย่างไร
ปรากฏว่า ห้ามค่ะ!! ในเรื่องของตัวบทกฎหมาย แต่ในทางปฏิบัติแล้ว เป็นอำนาจของใครที่จะตรวจสอบ ก็น่าจะรู้ๆ อยู่ แต่ที่อาจจะไม่รู้ก็เพราะว่า เวลาอยู่กับเจ้าพนักงานตำรวจ โชเฟอร์ก็คงไม่เลือกที่จะเอ่ยภาษาบ้านเกิดเมืองนอนให้เจ็บตัวแน่นอน
ดังนั้น จึงเป็นสิ่งที่สะกิดใจให้ต้องคิดค่ะว่า ในอนาคตข้างหน้า อาชีพต่างๆ ที่คนไทยรังเกียจรังงอน เห็นว่าเป็นอาชีพที่ไม่เท่ ไม่สบายตัวนั้น จะถูกยึดโดยคนต่างด้าว ไม่แตกต่างจากที่เวลานี้ สินค้าในตลาดโบ๊เบ๊ ตลาดเยาวราช ตลาดประตูน้ำ ตลอดจนในตลาดออนไลน์ ถูกยึดโดยพ่อค้าแม่ค้าจากประเทศจีน
ช่องทางทำมาหากินของคนไทยลีบเล็กลง และหลายเรื่องต้องอาศัยคนต่างด้าวหายใจ แบบที่เรียกว่าบางร้านอาหารหรือร้านขายของถึงขั้นต้องปิดร้านเพราะขาดแรงงานต่างด้าว หรือเขาลากลับบ้านกันหมด เราคนไทยก็อยู่ไม่ได้ อยู่ไม่เป็นนั้น อยากรู้จังว่าเด็กเจน Z ทั้งหลายที่อวดอ้างว่าตัวเองล้ำกว่าคนยุคเบบี้บูมนั้น ได้เตรียมตัวเตรียมใจรับสถานการณ์แรงงานต่างด้าวครองเมืองหรือยังเอ่ย
ส่วนมนุษย์ป้าขอบอกว่า โชคดีที่ตายก่อน (กระมัง).
'ป้าเอง'
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง
ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด
ข้อความสุดท้ายจากแม่
เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ
คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี
ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว
หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?
ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?
เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า
เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
กินเจ..ไม่มีทุกข์
เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”

