
แผ่นดินจีนในสมัยราชวงศ์หมิง รัชกาลสมัยพระเจ้าหมิงเฉิงจู่ มีร้านตัดเสื้อที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งที่นครหนานจิง เมืองหลวงของประเทศ พวกข้าราชการทั้งหลายมักนิยมไปตัดเครื่องแบบที่ร้านนี้เป็นประจำ
บัณฑิตใหม่คนหนึ่งสอบเข้ารับราชการได้ จึงไปตัดเสื้อที่ร้านนี้
เจ้าของร้านตัดเสื้อถามข้าราชการใหม่ว่า “ท่านรับราชการนานเท่าไรแล้ว”
ข้าราชการใหม่สงสัย จึงถามว่า “ทำไมวัดตัวเสื้อจึงต้องถามอายุราชการด้วย”
เจ้าของร้านอธิบายว่า “เมื่อรับราชการปีแรกๆ ข้าราชการจะมีความภาคภูมิใจ เวลาเดินตัวตรงมีสง่า เสื้อคลุมนั้นจึงต้องตัดให้ส่วนข้างหน้ายาวกว่าข้างหลัง ครั้นรับราชการได้นานมากขึ้น ความภาคภูมิใจลดน้อยลง ก็เดินอย่างคนธรรมดา เสื้อข้างหน้าและข้างหลังจะยาวเท่ากัน แต่ถ้ารับราชการนานไปจนเขี้ยวยาวลากดิน ตัวของท่านจะโค้งต่ำไปข้างหน้า เพราะต้องคอยโค้งคำนับ ประจบสอพลอกับพวกระดับบิ๊กๆ ทั้งหลาย ดังนั้นส่วนข้างหลังต้องใช้ผ้ายาวกว่าข้างหน้า จึงจะสมดุลกัน...
มนุษย์ป้าอ่านเรื่องนี้ที่มีการส่งต่อกันมาในห้องไลน์แล้วก็ให้สงสัยว่า ช่างเสื้อไม่ได้เพียงแค่พูดถึงเสื้อผ้า แต่กำลังสะท้อนถึงธรรมชาติของมนุษย์ในระบบราชการ ว่าความทะเยอทะยาน อุดมการณ์ และพฤติกรรมอาจเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาและสภาพแวดล้อม เป็นข้อเท็จจริงที่มองข้ามไม่ได้ว่า ระบบราชการมีลำดับชั้นและอำนาจ กลายเป็นปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมข้าราชการ วัฒนธรรมทางการเมืองและระบบราชการที่เต็มไปด้วยอำนาจนิยม การเลื่อนตำแหน่งขึ้นอยู่กับการประจบหรือความสัมพันธ์มากกว่าความสามารถ พฤติกรรมแบบ "โค้งคำนับ" ห่อตัว ห่อไหล่ จึงอยู่ยั้งยืนยง ทั้งๆ ที่ยุคสมัยเปลี่ยนแปลงมาเนิ่นนาน แต่อำนาจกับความเป็นมนุษย์ไม่ได้เปลี่ยนเลย ...จากวันนั้นจนถึงวันนี้.
'ป้าเอง'
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง
ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด
ข้อความสุดท้ายจากแม่
เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ
คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี
ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว
หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?
ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?
เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า
เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
กินเจ..ไม่มีทุกข์
เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”

