ดัชนีชี้วัด..ความสุข

แนวคิดนี้เองที่ทำให้ทีมนักวิจัยนานาชาติจากหลากหลายสาขาวิชา ร่วมกันจัดทำโครงการ Global Flourishing Study สำรวจชีวิตของผู้คนกว่า 200,000 คน จาก 22 ประเทศทั่วโลก เพื่อทำความเข้าใจว่า “การเจริญงอกงามของมนุษย์” หรือ flourishing มีรูปแบบใดบ้างในแต่ละพื้นที่

งานวิจัยนี้ไม่ได้วัดแค่ความสุข หรือความสำเร็จในชีวิตเท่านั้น แต่ดูในเชิงลึกถึงความเป็นอยู่ที่ครอบคลุมทั้งด้านอารมณ์ ร่างกาย ความสัมพันธ์ ความหมาย และคุณค่าในชีวิต อิงกับแนวคิด “eudaimonia” ของอริสโตเติล ที่เน้นชีวิตที่ดีในความหมายเชิงคุณธรรมและเป้าหมาย มากกว่าความสุขชั่วคราว แล้วก็สรุป 6 มิติของชีวิตที่ดี ว่าได้แก่ ความสุขและความพึงพอใจในชีวิต สุขภาพกายและใจ ความหมายและเป้าหมายของชีวิต คุณธรรมและการกระทำที่ดีในสถานการณ์ยากลำบาก ความสัมพันธ์ใกล้ชิด เช่น ครอบครัวและมิตรภาพ ความมั่นคงทางการเงินและวัตถุ เช่น รายได้ อาหาร และที่อยู่อาศัย

ผู้วิจัยใช้มาตรวัด 0-10 คะแนนในแต่ละด้าน พร้อมทั้งใช้คำถามเสริมเพิ่มเติม เช่น ความรู้สึกถึงความสมดุล ความไว้วางใจ ความเหงา ความเครียด และการออกกำลังกาย เพื่อให้เห็นภาพรวมอย่างละเอียด ปรากฏผลลัพธ์ที่น่าสนใจ นั่นคือ คนหนุ่มสาวทำคะแนนต่ำกว่าผู้สูงอายุในหลายประเทศ ต่างจากแนวโน้มเดิมที่เคยเชื่อว่าความสุขลดลงช่วงวัยกลางคน ปัจจุบันคนรุ่นใหม่กลับเผชิญกับปัญหาสุขภาพจิต ความไม่มั่นคงทางการเงิน และการขาดความหมายในชีวิตมากขึ้น

เม็กซิโกและฟิลิปปินส์ ได้คะแนนสูงในหลายมิติ แม้รายได้เฉลี่ยจะต่ำกว่าประเทศพัฒนาแล้ว แต่ชาวบ้านมีสายสัมพันธ์ในครอบครัวแน่นแฟ้น ชีวิตทางจิตวิญญาณเข้มแข็ง และได้รับการสนับสนุนจากชุมชนสูง

ญี่ปุ่นและตุรกี คะแนนต่ำกว่าค่าเฉลี่ย ญี่ปุ่นแม้มีเศรษฐกิจเข้มแข็ง แต่คะแนนด้านความสุขและความสัมพันธ์กลับต่ำ ส่วนตุรกีเผชิญความท้าทายทางการเมืองและเศรษฐกิจ ทำให้คนรู้สึกไม่มั่นคง

ประเทศร่ำรวยอย่างสหรัฐและสวีเดน ไม่ได้มีชีวิตที่ดีเสมอไป แม้จะมั่นคงทางการเงิน แต่กลับมีคะแนนต่ำในด้าน “ความหมาย” และ “ความสัมพันธ์” ชี้ให้เห็นว่าเงินไม่ใช่ปัจจัยเดียวของชีวิตที่ดี

ผลการศึกษาเผยให้เห็นว่า ไม่ว่าจะอยู่ที่ใดในโลก มนุษย์ต่างต้องการสิ่งพื้นฐานคล้ายกัน-ความสุข ความมั่นคง ความสัมพันธ์ และเป้าหมายในชีวิต แต่เส้นทางไปสู่ความเจริญงอกงามนั้นหลากหลาย ไม่สามารถใช้แนวทางเดียวกับทุกคนได้

ข้อสรุปอันนี้สิ..จริงแท้.

'ป้าเอง'