สุขใครสุขมัน...อย่าตัดสินคนอื่น

บางคนพบความสุขจากสิ่งง่ายๆ อย่างการขี่จักรยาน ลัดเลาะไปตามเส้นทางชนบท ชมทุ่งนา ลำคลอง ต้นไม้ และวิถีชีวิตที่สงบเงียบ การออกแรงกับอากาศยามเช้า คือพลังที่ชุบชีวิต

อีกคนหนึ่งอาจเลือกหันหน้าเข้าวัด ทำบุญภาวนา ทำจิตใจให้สงบในร่มเงาของพระธรรม ความสุขของเขาอยู่ที่การหลุดพ้นจากความวุ่นวายและฝึกจิตให้ใสสะอาด

บางคนใช้เวลาในสวนหลังบ้าน ปลูกผัก เลี้ยงต้นไม้ รดน้ำ พรวนดิน มันอาจดูเรียบง่าย แต่เป็นความสุขที่แน่นลึก เป็นกิจกรรมที่ทำให้หัวใจเบิกบาน

อีกกลุ่มหนึ่งอุทิศตนเพื่อสังคม กลายเป็นอาสาสมัคร ทำงานเพื่อส่วนรวม ช่วยเหลือผู้คนหรือชี้แนะแนวทางให้กับรุ่นใหม่ คนเหล่านี้คือทรัพยากรของชาติที่ยังทรงคุณค่าแม้หลังวัยทำงาน

บางคนกลับมารับบท “คุณตา-คุณยายมือโปร” เลี้ยงหลานแทนลูก ความเหน็ดเหนื่อยเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กหัวเราะ ยิ่งเห็นหลานเติบโต เขาก็รู้สึกเหมือนได้มีชีวิตอีกรอบ

อีกหลายคนเลือกอยู่กับคู่ชีวิตที่เคียงข้างกันมานาน คอยดูแลกันและกัน เป็นความอบอุ่นที่ไม่มีคำพูดใดอธิบายได้ น้ำตาลในใจไม่เคยจางรสหวาน หรือบางคนโชคดี ได้ดูแลบุพการีในบั้นปลายชีวิต การได้ปรนนิบัติ “พระอรหันต์ในบ้าน” เป็นบุญใหญ่ที่หาไม่ได้ง่ายๆ เป็นความสุขที่แฝงด้วยความกตัญญูและหัวใจที่งดงาม

บางคนมีสวรรค์อยู่แค่ในบ้าน เขาว่าสุขแค่ได้เอนกาย เปิดเพลงเบาๆ ดื่มกาแฟถ้วยโปรด ก็เพียงพอแล้วสำหรับวันหนึ่ง อีกบางคนอาจจับเครื่องดนตรีที่ไม่ได้แตะมานาน ร้องเพลงเก่าๆ ที่เคยชอบ ดนตรีกลายเป็นเพื่อน เป็นความสุขส่วนตัวที่ผ่อนคลายและเติมเต็ม

จะเห็นว่า... ความสุขของแต่ละคนไม่เหมือนกันเลย และไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน เราไม่ควรตัดสินว่าแบบไหน “ดีกว่า” หรือ “มีคุณค่ากว่า” เพราะความสุขไม่ใช่การแข่งขัน มันคือสิ่งที่อยู่ภายในใจ ถ้าใครคนหนึ่งมีรอยยิ้มจากสิ่งที่เขาทำ โดยไม่เบียดเบียนใคร นั่นก็คือความสุขแท้แล้ว

 “สุขใครสุขมัน สุขในสิ่งที่ทำ” นั่นแหละคือ... สุขที่แท้จริง.

'ป้าเอง'