ประเทศไทยกับ'หมากตาอับ'!!!

ไม่ว่าประเภท หิริ-โอตตัปปะ ความรู้สึก สำนึกต่อ บาป ว่าเป็นสิ่งที่ออกจะน่าเกลียด น่าชัง น่าละอาย อะไรทำนองนั้น สุดท้าย...ก็มีแต่ แพ้-กับ-แพ้ หรือแพ้แล้ว-แพ้อีก ยากที่จะเอาชนะฝ่ายตรงข้าม ภายใต้วิถีทางแห่งความเป็น ประชาธิปไตย ได้ง่ายๆ...

ด้วยเหตุนี้...ผู้ที่สามารถกวาดชัยชนะได้อย่างเป็นกอบ เป็นกำ ก็จึงมักออกไปทางไม่ เสือ ก็ จระเข้!!! และโดยสภาพเช่นนี้ ผู้ที่ยังคงรักบ้าน-รักเมือง ห่วงบ้าน-ห่วงเมือง บางกลุ่ม-บางเหล่า ท่านจึงคิดหาทางออก-ทางไปในแบบที่ออกจะหยาบๆ-ง่ายๆ ไปซักหน่อย นั่นคือ...คิดจะ วานเสือ ให้หันไป กัดจระเข้ ก็เลยยิ่งทำให้อะไรต่อมิอะไรยิ่ง เละตุ้มเป๊ะ ยิ่งขึ้นไปใหญ่ เพราะก่อนที่เสือคิดจะกัดจระเข้ จะเพื่อให้ตัวเองแข็งแกร่ง แข็งแรง เพื่อให้มีฤทธิ์ มีเดช หรือจะด้วยอะไรก็แล้วแต่ เสือท่านเลยต้องหันมาเติมพลัง หันมาหา ของว่าง ไว้รับประทาน ด้วยการ ขบหัว บรรดาปวงชนชาวไทยทั้งหลายไปพลางๆ ส่งผลให้เกิดความเจ็บปวด รวดร้าว เกิดเสียงครวญ เสียงคราง ดังระงมไปทั่วบ้าน-ทั่วเมือง อยู่จนตราบเท่าทุกวันนี้...

เพราะฉะนั้น...ถึงจะปรับ ครม. เปลี่ยนคณะรัฐบาล ยุบสภา ฯลฯ เปลี่ยนไปสู่การเลือกตั้งครั้งใหม่อีกกี่หนต่อกี่หน แต่ตราบใดที่บรรดาปวงชนชาวไทยทั้งหลาย ท่านยังไม่เปลี่ยน!!! ยังเป็น ทวยไทย ฉบับดั้งเดิม ของเดิม ภายใต้ ครรลองประชาธิปไตย แบบเท่าที่เห็นและเป็นอยู่ ย่อมมีแต่นำมาซึ่งความ แพ้-กับ-แพ้ อยู่อีกนั่นแหละ สำหรับบรรดาผู้ที่ยังพยายามคิดดี-ทำดี หรือยังคงใฝ่ดี ทั้งหลาย อันนี้นี่เอง...ที่อาจถือเป็น หมากตาอับ หรือ หมากตาย สำหรับสังคมไทยและประเทศไทยในอนาคตเบื้องหน้า ที่ยากจะปฏิเสธ แม้ว่ายากที่จะยอมรับ หรือจะยอมศิโรราบกันได้ง่ายๆ...

แต่จะทำอะไรได้!!!...นอกเสียจากต้องสวมรองเท้าผ้าใบ กรูกันไป ลงถนน นั่งตากแดด ตากลม ตากฝน กันเป็นวันๆ-เดือนๆ หรือปีๆ เอาเลยก็ยังมี ก่อนที่จะเทียวไล้-เทียวขื่อ ขึ้นโรง-ขึ้นศาล กันอีกไม่รู้กี่สิบต่อกี่สิบปี ไม่ต่างไปจาก ปลา ที่ติดเบ็ด หรือ นก ที่ติดบ่วงนายพราน แต่ก็ยังแทบไม่ได้ช่วยให้บ้านนี้เมืองนี้ บริสุทธิ์สดใสกว่าแต่ก่อน มากมายซักเท่าไหร่นัก ตราบใดที่บรรดา ทวยไทย ทั้งหลาย ยังคงเป็นเช่นเดิม อย่างไม่คิดจะเปลี่ยนแปรไปเป็นอื่น สิ่งที่เปลี่ยนแปลงเลยเป็นแค่ เปลี่ยนรัฐบาล จาก รัฐบาลพลเรือน มาเป็น รัฐบาลทหาร แล้วก็วนไป-วนมาสู่วงจร-วัฏจักรแบบเดิมๆ ระดับนับเกือบๆ ศตวรรษ เข้าไปแล้วก็ว่าได้...

คำถาม ทุกวันนี้...มันเลยยังคงเป็นคำถามเดิมๆ เป็นโจทย์เดิมๆ ที่ยากส์ส์ส์จะหา คำตอบ ได้แบบหยาบๆ-ง่ายๆ แบบสอง-บวก-สองเป็นสี่ สี่-บวก-สี่เป็นแปด ฯลฯ อะไรทำนองนั้น เพราะมันคงหนีไม่พ้นต้อง ถอดรูท-ถอดสมการ กันอีกเยอะ โดยเฉพาะสมการที่ว่า...ทำอย่างไร? ถึงจะสามารถดลบันดาลให้บรรดา ทวยไทย ทั้งหลาย กลายเป็น ปวงชนที่มีธรรม-ใฝ่ธรรม อันเป็นรากฐานที่สำคัญเป็นอย่างยิ่งสำหรับสิ่งที่เรียกว่า ประชาธิปไตย ทั้งหลาย หรืออย่างที่นักคิด นักปราชญ์ชาวอินตะระเดีย (Prabhat Ranjan Sarka) ท่านเคยสรุปเป็นข้อๆ นานแล้วนั่นแหละว่าประชาธิปไตยจะต้องประกอบไปด้วยเหตุปัจจัยดังต่อไปนี้ คือ 1.ความรู้หนังสือ 2.ความตื่นตัวทางสังคม-เศรษฐกิจ และที่สำคัญเอามากๆ คือ 3.ต้องมีศีลธรรมในหมู่ประชาชนตั้งแต่ 51 เปอร์เซ็นต์ขึ้นไป...

ดังนั้น...ตราบใดที่ ทวยไทย หรือบรรดาปวงชนชาวไทยทั้งหลาย ยังไม่ได้เปลี่ยนไปในแนวนี้ โอกาสจะ ตอบโจทย์ ด้วยคำตอบแบบหยาบๆ-ง่ายๆ เลยมีแต่ยิ่งทำให้ เละเป็นโจ๊ก-เละเป็นขี้ ยิ่งขึ้นไปใหญ่ โดยเฉพาะถ้าหากต้องอาศัยสิ่งที่เรียกว่า ประชาธิปไตย เป็นมาตรฐานไปในทุกๆ เรื่อง ทุกๆ กรณี ด้วยเหตุเพราะ ประชาธิปไตย ใดๆ ก็แล้วแต่ ถ้าหากปราศจากเสียซึ่ง ศีลธรรม-คุณธรรม เป็นตัวรองรับและกำกับเอาไว้อย่างมั่นคง แข็งแรงแล้ว มันก็คงไม่ได้ต่างอะไรไปจาก เครื่องมือในการหลอกลวงประชาชน อย่างที่นักปราชญ์อินตะระเดีย Prabhat Rajan Sarkar ท่านได้ ฟันธง เอาไว้ก่อนหน้านั้นแล้วนั่นแล.