
ในชั้นเรียน ครูถามเด็กๆ ว่า "โตขึ้นอยากเป็นอะไร?"
คำถามง่ายๆ เร้าจินตนาการของเด็กๆ พากันกระตือรือร้นแย่งกันตอบ : นักวิทยาศาสตร์ หมอ ครู เจ้าของร้าน ... เป็นต้น ครูยิ้มกว้าง ฟังความใฝ่ฝันที่ไร้เดียงสา ทว่าเต็มไปด้วยความมุ่งมาดปรารถนาของเด็กๆ มองดวงหน้าเล็กๆ ที่แดงก่ำด้วยความตื่นเต้นของพวกเขาอย่างรักใคร่
ขณะนั้น มือเล็กๆ ที่ทั้งดำทั้งผอมแห้งข้างหนึ่งยกขึ้นอย่างขลาดๆ เป็นของเด็กชายที่ปกติจะเงียบเฉยมาก ครูแปลกใจ เพราะปกติเขาแทบไม่เคยยกมือขึ้นพูด ทำไมวันนี้สนใจเข้าร่วมตอบคำถามนี้ จึงเรียกให้เขาตอบ
เด็กชายตะกุกตะกัก ตอบว่า "ผม ผม ผม ผมอยากเป็นขโมย ..." เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน เสียงหัวเราะดังลั่นห้อง
ครูรู้สึกแปลกใจ แต่รู้สึกเคืองยิ่งกว่า กำลังคิดจะบอกให้เขานั่งลง แต่ความคิดหนึ่งวาบขึ้น ทำไมไม่ฟัง "เหตุผลของเขา" สักหน่อยเล่า? ครูจึงควบคุมอารมณ์ถามเหตุผล เด็กชายยิ่งตกใจ ตะกุกตะกักตอบว่า
"ผม ผมอยากขโมยแสงอาทิตย์สักลำ มอบให้ฤดูหนาว ให้แม่ไม่ต้องเจ็บปวดจากมือเท้าแตกเพราะความหนาว!
ผมอยากขโมยแสงสว่าง มอบให้คนตาบอด ให้พวกเขาได้รู้ถึงสีสันสวยงามของโลก!"
เขายิ่งพูดยิ่งคล่อง ยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น ทั้งห้องเงียบกริบ ...ในห้องเรียนอวลด้วยความกระตือรือร้นของเขา กระแสความดีงามของความเป็นมนุษย์รินไหล
ครูอดไม่ได้ที่จะปรบมือ เด็กๆ ปรบมือตาม ปรบกันจนมือแดง
เรื่องนี้... ไม่ทราบผู้เขียน แต่... วิภาดา กิตติโกวิท แปลค่ะ.
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง
ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด
ข้อความสุดท้ายจากแม่
เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ
คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี
ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว
หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?
ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?
เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า
เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
กินเจ..ไม่มีทุกข์
เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”

