
ข่าวการละสังขารของ "พระครูเขมสุทธิธรรม" อดีตเจ้าอาวาสวัดเม็งรายมหาราช เมื่อวันที่ 6 กันยายน 2568 เวลา 05.15 น. ด้วยอาการสงบ ณ โรงพยาบาลเชียงรายประชานุเคราะห์ สิริอายุ 71 ปี พรรษา 40 ..เป็นที่แน่นอนว่าส่งผลให้พระ เณร ลูกศิษย์ลูกหาของท่าน รู้สึกอาลัยเสียใจเป็นอย่างยิ่ง
ภาพของศิษยานุศิษย์ที่ไปรวมตัวกันแน่นวัดเม็งรายมหาราช อ.เมืองฯ จ.เชียงราย ในทันทีที่ทราบข่าว เป็นภาพสะท้อนที่ชัดเจนว่า ความเมตตา และคำสั่งสอนของ "พระอาจารย์เขม" ประเมินค่าไม่ได้ แต่สามารถสัมผัสและรู้ได้ด้วยตัวของตัวเอง
มนุษย์ป้าคนจากเมืองกรุงนี่แหละ ได้เคยมีโอกาสรับใช้พระเดชพระคุณพระอาจารย์ท่าน ในภารกิจ "จัดงานวันเด็ก" ให้กับเด็กๆ ที่โรงเรียนบ้านอูมฮวม อ.สามเงา ชายแดนจังหวัดตาก ..โน่นๆๆๆๆๆ เพราะมันไกลมาก ตอนนั้นปี 2561 ค่ะ สมบุกสมบันในการเดินทางถึงขั้นทีมงานที่ไปด้วย เมื่อกลับถึง กทม.ต้องไปพบแพทย์ทำกายภาพบำบัด เพราะเดี้ยงกันเป็นแถว
บนอูมฮวม เหมือนอยู่กับอีกโลกหนึ่งค่ะ ไฟฟ้าไม่มีใช้ คลื่นสัญญาณโทรศัพท์ Wifi ก็ไม่มีค่ะ แต่ก็ยังโชคดีที่สำนักงานพัฒนาพลังงานทดแทนของกระทรวงพลังงาน ได้ติดตั้งโซลาร์เซลล์ไว้ให้ทางโรงเรียนได้ใช้
ปัญหาใหญ่ของคนอูมฮวมคือ การห่างไกลต่อสวัสดิการของรัฐ โดยเฉพาะการรักษาพยาบาล เรียกว่า ใครเจ็บไข้ได้ป่วย กว่าจะแบกลงไปถึงข้างล่าง ส่วนใหญ่จะต้องแบกกลับ ไม่ใช่เพราะถอดใจ แต่เพราะคนป่วยเสียชีวิตกลางทาง
แต่ด้วยความใส่ใจของ "พระอาจารย์เขม" ที่เห็นว่าการศึกษาเป็นพื้นฐานที่สำคัญ ท่านจึงลงทุนลงแรงไปกับการบริหารจัดการโรงเรียนอูมฮวม จนกลายเป็นแบบอย่างของโรงเรียนดีเด่นบนดอยสูง ช่วยสร้างชีวิต เปิดเส้นทางให้เด็กๆ ได้ทำความฝันให้เป็นจริง
มนุษย์ป้าจึงขอรำลึกถึงพระคุณของพระอาจารย์ ณ โอกาสนี้ บอกเล่าให้โลกได้รับรู้ว่า "พระ" ผู้ให้และเป็นผู้สร้างตามแนวพุทธธรรมที่เรียกว่า "บวร" "บ้าน-วัด-โรงเรียน" อันจะสร้างความเข้มแข็งและความยั่งยืนให้ชุมชนนั้น ยังมีอยู่มากมาย ในฐานะพุทธบริษัท พุทธศาสนิกชน ก็พึงต้องไม่ลืมหน้าที่ของตนเองในการส่งเสริม "บวร" เช่นเดียวกัน.
'ป้าเอง'
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง
ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด
ข้อความสุดท้ายจากแม่
เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ
คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี
ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว
หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?
ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?
เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า
เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
กินเจ..ไม่มีทุกข์
เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”

