เสียดาย...ความดีงาม

แก่ละ!! ทำอะไรก็ได้ ตราบเท่าที่มีแรง

กองทัพเดินด้วยท้อง ฉันใดฉันนั้น ชนชราอย่างมนุษย์ป้า ก็ต้องนัดกินข้าวกลางวันเติมพลังแถวบางลำภูก่อนจะไปเดินย่อยในพิพิธภัณฑ์ ให้บังเอิญมีที่จอดรถตรงข้ามวัดบวรนิเวศฯ ก่อนเดินไปถนนสามเสนที่ร้านช้างกินผัก ชาวเราเลยมีโอกาสเดินเลียบคลองบางลำพู เพื่อไปตามนัด

มองไปในคลอง น้ำไม่ใส แต่ก็ไม่สกปรกจนต้องส่ายหน้า พลอยพาให้วิวทิวทัศน์แลไปแลมา เหมือนน้องๆ คลองโอตารุ ที่ซัปโปโร ญี่ปุ่นทีเดียวเชียวนา

แต่มองได้แต่ตาว่ามันดีงามนะ กลางชุมชนบางลำพูมีทางเดินริมคลองชิลๆ ได้ด้วย เสียดายแต่ว่า กลิ่น...ที่โชยตลอดทางเดินนี่สิ ส่งผลทำให้คุณค่าอรรถรส และความดีงาม หดหายไปแทบจะไม่เหลือให้รู้สึกว่าอยากจะกลับมาอีกเลย

เสียดายมากกก ถึงมากที่สุด ก็ไม่รู้ว่า เขตพระนคร หรือว่าชุมชนที่อาศัยทำมาหากิน มีโฮมสเตย์ หรือโฮสเทลน่ารักๆ แถวนั้น จะช่วยกันเปลี่ยนแปลง "กลิ่น" ซึ่งไม่ได้มาจากคลอง แต่อยู่บนทางเดินเท่านี่แหละ ให้ดีงามเท่ากับคุณค่าของวิวหลักหมื่นหลักแสนหรือไม่ ..บอกตรงๆ ป้าเสียดายแทน..จริงๆ นะ.                                           

'ป้าเอง'