ไม่สม.. ‘ฐานันดรสี่’

ฉะนั้น..ที่คุณพิชายจี้ถาม “ใครเอาอนุทินมาเป็นนายกฯ ควรพิจารณาด่วน” ก็น่าจะหมายถึง “ประชาชน” ที่เลือก สส.-พรรคภูมิใจไทยจนเป็นอันดับ 1 นั่นกระมัง?

ซึ่งก็เช่นกัน ถ้าประชาชนเลือก สส.-พรรคประชาชนมาได้เกิน 250 คน เป็นอันดับ 1 และได้จัดตั้งรัฐบาล หัวหน้าเท้งก็จะได้เป็นนายกฯ โดยที่คุณพิชายก็เป็นหนึ่งเสียงที่เอามา!

ในเมื่อประชาชนเลือกพรรคภูมิใจไทยมาเป็นอันดับ 1 คุณอนุทินก็มีสิทธิ์โดยชอบธรรมในการที่จะเป็นนายกฯ คุณพิชาย-รองศาสตราจารย์ก็ไม่เห็นจะต้องเล่นสำนวน..

“ใครเอาอนุทินมาเป็นนายกฯ” ให้เป็นที่สับสนและคิดกันไปว่า “ใคร” ผู้นั้นจะหมายถึงใคร?

หรือว่าคุณพิชายตั้งใจจะให้เป็นประเด็น เหมือนเช่นที่โพสต์ย้ำ.. “ความนิยมนายกฯ ตกหนักหลังเป็นใหม่เพียงไม่กี่วัน

สาเหตุน่าจะมาจากความล้มเหลวในการบริหารงานที่ผ่านมา และการชอบแสดงดรามา ร่วมทั้งชอบแสดงท่าทางตลกหลายครั้งที่ประชาชนไม่ตลกด้วย”

ถ้ายังงั้นก็เชิญจมอยู่กับความผิดหวัง ความอกหัก ความแค้นสุมทรวงต่อไปก็แล้วกัน ส่วนอนุทินนั้นไม่ต้องห่วงว่าความนิยมจะเหลือมากน้อยแค่ไหน..

เพราะถึงอย่างไร พรรคประชาชนก็ไม่ได้เป็นรัฐบาล และคุณเท้งก็ไม่ได้เป็นนายกฯ อยู่วันยังค่ำ..แน่งๆ (นิ่ง-เงียบ) ซะบ้างเห้อ!

เอ้า..แต่นั่นคงทนแน่ง-ทนนิ่งไม่ได้ เพจ “หมึกซึม” จึงได้โพสต์ข้อความสะเทือนไปทั่วเจ็ดคุ้งน้ำ.. “สมาคมนักข่าวเดือดเหรอครับผม

-ทุกวันนี้จรรยาบรรณ​เหลือกันเท่าไหร่ไม่ทราบ

-เคสคุณปอ ทฤษฎี​ ที่นักข่าวรุมทึ้งต้องการภาพเหมือนหมาล่าเนื้อ จนคนทั้งประเทศ​ด่า

-เคสระเบิดราชประสงค์​ ต้องส่งผู้ป่วยฉุกเฉินโรงพยาบาลตำรวจไปโรงพยาบาลอื่น แต่นักข่าวกรูเข้าไปขวางเตียงผู้ป่วย พยายามดึงผ้าเพื่อถ่ายรูป

จนน้าหมึกต้องตะโกนด่าพ่อด่าแม่นักข่าว ให้ของลับ กลางห้องโถงโรงพยาบาล (อันนี้น้าหมึกอยู่​ในเหตุการณ์​)

-เคสสมเด็จพระสังฆราช​ ที่โดนนักข่าวค้ำหัว เคสปล่อยเฟกนิวส์ช่วงโควิด เรื่องเครื่องบินเหมาลำอินเดีย และสารพัดปั่นข่าวด้อยค่าวัคซีนไทย

-เคสโรฮีนจา​ที่พยายามปั่นให้เกิดความบาดหมางระหว่างประเทศ​ เคสพวกนี้สมาคมนักข่าวไม่มีทำห่าไรเลยนี่ครับ

ประเทศไทย​เป็นแบบนี้ มันไม่ได้แย่แต่นักการเมืองหรอก นักข่าว สื่อมวลชนก็มีส่วนเช่นกัน

สื่อไทยปั่นข่าวฆาตกร​ให้เป็นเซเลบคนดังกี่คนแล้ว ทบทวนบทบาทสมาคมสื่อหน่อยดีไหม

เอกสารฉบับนี้เอาไปเช็ดตูด แล้วเอาไปเช็ดปาก ผู้​บริหารสมาคมสื่ออีกทีจะเหมาะกว่า”

อือ..ใครไม่เจ็บ แต่ผมทั้งเจ็บทั้งอาย (ว่ะ) แต่ถึงเจ็บก็ไม่ได้หมายจะโกรธแค้นเคือง เพราะที่เพจหมึกซึมตีแสกหน้ามาทั้งหมดนี้ ไม่มีเรื่องโกหก-ตอแหลให้ได้โต้เถียงสักแอะ!

ก็..เห็นจะต้องเก็บความอาย-ความเจ็บเอาไว้ข้างใน พร้อมๆ กับย้ำเตือนใจตัวเองว่า..สื่อมวลชนไม่ใช่เทวดา หรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ใครผู้ใดไม่อาจแตะต้องได้ (โว้ย)!

ที่สำคัญเมื่อสื่อ (ผม) วิจารณ์ผู้อื่นได้ เหน็บแนม ตำหนิ แซะ กัด หรือกระทั่งตั้งฉายาให้ผู้อื่นได้..

ตัวเราก็ต้องมีความหนักแน่น ใจกว้างพอที่จะยอมรับกับเสียงวิจารณ์ (คำด่า) และหรือฉายาที่สะท้อน-ย้อนมากลับมาเข้าตัวเอง!

ไม่ใช่ทำเบ่งคับเสื้อ แต่พอโดนผู้อื่นวิจารณ์อะไรนิดอะไรหน่อยก็ใจเสาะ หันใช้วิธี “ปิดปาก” ด้วยการลากไปฟ้อง ซึ่งมันดูกระจอกงอกง่อย..

ไม่สม.. “ฐานันดรสี่” (เว้ยเฮ้ย)!.

สันต์ สะตอแมน