อุทยานแห่งชาติ .. กับปัญหาที่ควรศึกษาในวิถีธรรม!!

เจริญพรสาธุชนผู้มีจิตศรัทธาในพระพุทธศาสนา.. ในห้วงเวลาเทศกาลสงกรานต์หรือวันปีใหม่ไทย ที่ตรงกับ ๑๓ เมษายน ของทุกปี เชื่อมั่นว่า.. ชาวไทยทุกคนคงจะได้ร่วมทำบุญสร้างกุศลกับครอบครัวญาติมิตร เพื่อระลึกบูชาคุณพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย บรรพชนของตระกูล.. ซึ่งนับเป็นวัฒนธรรมประเพณีอันทรงคุณค่าที่สวยงามยิ่งของชาวไทยในวิถีพุทธศาสนา

จึงได้เห็นภาพการจราจรที่แน่นขนัด ไม่ว่าทางรถยนต์หรือเครื่องบินที่ประชาชนทยอยกันเดินทางกลับภูมิลำเนาของตนเอง.. ในระหว่างวันที่ ๑๒-๑๖ เมษายน ๒๕๖๖ ที่ผ่านมา

อาตมาเอง.. ก็เดินทางกลับภูมิลำเนาของตนเองในฐานะ สมณศากยบุตรในพระพุทธเจ้า .. แต่ภูมิลำเนาของพระสงฆ์นั้น.. ไม่ใช่บ้านเรือนถิ่นกำเนิดแบบทางโลก...

ภูมิลำเนาของพระสงฆ์.. นั้น ได้แก่ ภูเขา ป่าไม้ โคนไม้ เรือนร้าง.. อันเป็นสถานที่ที่สมณศากยบุตรควรคืนกลับไปสู่ถิ่นฐานของตน.. อันเป็นภูมิธรรมสถาน สมดังที่พระพุทธองค์ตรัสไว้ว่า..

..อิธ ภิกฺขเว ภิกฺขุ , อรญฺคโตวา รุกฺขมูลคโต วา สุญฺคารคโต วา..

นิสีทติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุกายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺเปตวา...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุในธรรมวินัยนี้ ไปสู่ป่าก็ดี ไปแล้วสู่โคนไม้ก็ดี ไปแล้วสู่เรือนว่างเปล่าก็ดี ..นั่งคู้บัลลังก์ ตั้งกายให้ตรง ดำรงสติอยู่เฉพาะหน้า

โส สโตว อสฺสสติ สโต ปสฺสสติ

“เธอย่อมมีสติจักหายใจเข้า.. ย่อมมีสติจักหายใจออก...”

การคืนกลับสู่ภูมิลำเนาแห่งธรรม.. เพื่อโคจรไปสู่ดินแดนถิ่นฐานกำเนิดของ อริยสัจธรรม อันมีอยู่แต่ภายในกายที่ยาววา หนาคืบ กว้างศอก อันมีสัญญาและใจครองอยู่.. จึงนับเป็นการคืนกลับภูมิลำเนาของพระสงฆ์ที่ควรถือปฏิบัติอย่างจริงจังและจริงใจ ด้วยความเข้าใจในธรรมชาติของชีวิต สังคม สิ่งแวดล้อม อย่างแท้จริง ภายใต้กฎเกณฑ์ของธรรมชาติ ที่แสดงความเป็นจริงว่า..
“สิ่งทั้งหลายเป็นธรรมชาติ.. ที่แสดงความเป็นไปของความสัมพันธ์แห่งเหตุปัจจัยที่มาประชุมกันขึ้น เพื่อปรุงแต่งให้มีสภาวธรรมเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และแตกสลายไป แสดงความเป็นจริงขั้นสูงสุดในธรรมชาติที่ว่า.. ไม่เที่ยง เป็นทุกข์.. ไม่ใช่ตัวตน”

ในยามเช้าของวันที่ ๑๓-๑๔ เมษายนที่ผ่านมา.. ได้เดินลงจากภูเขา เพื่อบิณฑบาตญาติโยมชาวภูเก็ตและใกล้เคียง ที่มีศรัทธาเดินทางมาใส่บาตรตั้งแต่เช้ามืด โดยมี นายณรงค์ วุ่นซิ้ว ผู้ว่าราชการจังหวัดภูเก็ต และภรรยา (คุณบุญวันดีฯ) ที่ได้มาร่วมใส่บาตร สรงน้ำพระพุทธรูป ถวายสังฆทาน และฟังธรรมเทศนา ร่วมกับญาติโยมชาวภูเก็ต ซึ่งในครั้งนี้ได้มีการเชิญผู้แก่ผู้เฒ่าอายุ ๙๘ ปี ที่มาใส่บาตรทุกครั้งเมื่อเดินทางมาพำนักบนพระธาตุภูหว้า มาเป็นญาติผู้ใหญ่ในการสรงน้ำ ที่เรียกว่า รดน้ำดำหัว .. ซึ่งนับเป็นภาพที่น่ายินดีต่อความสวยงามของการสืบทอดวัฒนธรรมประเพณีของชาวไทย

หลังจากเสร็จสิ้นเทศกาลวันปีใหม่ไทย จึงได้ตัดสินใจเดินทางข้ามฟากจากฝั่งทะเลอันดามัน “เกาะภูเก็ต” สู่ฝั่งอ่าวไทย เพื่อไปพำนักภาวนาบนเทือกเขาบรรทัด ที่ชาวนครศรีธรรมราชเรียก “เขาหลวง” โดยได้ขออนุญาตพักใน เขตป่าต้นน้ำของอุทยานแห่งชาติน้ำตกเหนือฟ้า อดีตฐานที่มั่นของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยที่สำคัญยิ่งในอดีตของภาคใต้.. ซึ่งปัจจุบันได้สูญสลายไปด้วยนโยบาย ๖๖/๒๓ ของรัฐบาลในยุคป๋าเปรม (พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ รัฐบุรุษของแผ่นดินไทย) ภายใต้ร่มพระบารมีของในหลวงรัชกาลที่ ๙ พ่อหลวงแห่งแผ่นดิน ที่ได้พระราชทานพระดำริอันทรงคุณค่า.. ที่นำไปสู่การยุติสงครามประชาชนอันสืบเนื่องมายาวนานลงไปได้..อย่างควรยินดียิ่ง

การเดินทางไปประพฤติธรรม.. เจริญภาวนาบนภูเขาในเขตป่าอุทยานแห่งชาติในครั้งนี้.. จึงมีคุณค่ายิ่ง เมื่อได้ เจริญพรหมวิหารธรรม เพื่อแผ่เมตตากรุณา.. แก่สรรพสัตว์ทั้งหลาย.. เพื่อการพลีบุญ.. อุทิศบุญแก่บรรพชนของแผ่นดิน.. และประชาชน.. ตลอดจนสัตว์เล็ก.. สัตว์น้อยที่ล้มหายตายจากไปด้วยเหตุการณ์ต่างๆ นานา... โดยเฉพาะจากไฟสงครามเย็นในอดีต

การเจริญเมตตาธรรม.. ทำให้เข้าใจถึงความสุข..ที่เกิดขึ้นจากการให้.. ความสุขที่เกิดขึ้นจากการคิดดี พูดดี ทำดี.. ที่ประกอบอยู่ในธรรมปฏิบัติตามหลักพรหมวิหาร.. นับเป็น ธรรมโอสถ ที่ประเสริฐเลิศล้ำ ทั้งต่อผู้ให้..และผู้รับ.. แม้ในผู้ร่วมรู้เห็นยินดี... อันควรแก่การบริหารอบรมจิตทุกคืนวัน

จึงต้องขออนุโมทนาในการทำหน้าที่ของเจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติและจิตอาสาประชาชนในท้องถิ่น ที่พยายามช่วยกันรักษาผืนป่าทรัพยากรอันทรงคุณค่าของแผ่นดินให้คงดำรงอยู่.. ไม่ล่มสลายไปตามความเลวร้ายของโลก

การไปพักภาวนาในเขตป่าอุทยานครั้งนี้ ได้มีโอกาสรับฟังการเล่าเรื่องราวการพิทักษ์ผืนป่าเขาหลวงที่มีเนื้อที่มากกว่าสามแสนไร่.. จาก คุณหฤษฎ์ชัย ฤทธิช่วย หัวหน้าอุทยานแห่งชาติเขาหลวง จ.นครศรีธรรมราช .. จึงเห็นใจเจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติที่ต้องทำงานกันอย่างจริงจังบนข้อจำกัดในสภาพปัญหาต่างๆ.. ด้วยความมีจิตสำนึกของผู้ทำหน้าที่รักษ์ผืนป่าภูเขา เพื่อให้คงอยู่สืบเนื่องคู่แผ่นดินไทยสืบต่อไป

โดยเฉพาะการทำงานในเชิงมวลชน.. ที่ต้องอาศัยกำลังประชาชนในท้องถิ่น ให้ตื่นขึ้นมาช่วยกันรักษาป่าสมบูรณ์ผืนสุดท้ายที่ยังคงหลงเหลืออยู่

การให้ความรู้.. เพื่อแสดงให้เห็นถึงประโยชน์ต่อการรักษาทรัพยากรธรรมชาติ.. ที่ประชาชนในท้องถิ่นต้องเข้าใจ.. อย่างมีความสำนึก.. ในคุณ..โทษ ที่จะเกิดขึ้นตอบแทนคืนกลับสู่ชุมชน สังคม ในพื้นที่.. จึงเป็นภาระหน้าที่ที่สำคัญยิ่งที่จะต้องกระทำอย่างจริงจัง.. และต่อเนื่อง เพื่อการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้อย่างยั่งยืน จึงเป็นเรื่องสำคัญยิ่งกว่าการใช้อำนาจหน้าที่ตามกฎหมาย ซึ่งควรเป็นวิธีการสุดท้าย.. ต่อการอนุรักษ์ป่าไม้ภูเขาต้นน้ำลำธาร...

สำคัญยิ่งคือ ความใส่ใจอย่างจริงใจในนโยบายภาครัฐต่อเรื่องดังกล่าว ที่ควรยกขึ้นเป็นวาระของชาติในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ เพื่อการดำรงอยู่ต่อไปอย่างยั่งยืนชั่วลูกชั่วหลาน...

แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจอย่างยิ่ง.. ต่อความจริงใจในนโยบายของรัฐ.. ผ่านกระทรวง ทบวง กรม.. ที่รับผิดชอบดูแลพื้นที่อุทยานแห่งชาติทั่วประเทศ.. เมื่อได้รับทราบถึงกำลังเจ้าหน้าที่ของรัฐ ที่ต้องรับผิดชอบพื้นที่ป่าภูเขาอันเป็นต้นกำเนิดของแหล่งน้ำทุกสายในพื้นที่โดยรอบ ที่แผ่กว้างกินพื้นที่ไปหลายจังหวัด ซึ่งมีจำนวนเนื้อที่ที่ต้องรับผิดชอบมากกว่าสามแสนไร่ บนเทือกเขาบรรทัด (ภูเขาหลวง) ว่า “มีข้าราชการเพียงคนเดียวในอุทยานแห่งชาติเขาหลวง..” นอกนั้นเป็นลูกจ้างของอุทยานฯ ที่ยังมีข้อจำกัดในการว่าจ้าง...

จึงขอฝาก คุณชัยวัฒน์ ลิ้มลิขิตอักษร ผู้อำนวยการสำนักอุทยานแห่งชาติ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช.. ช่วยเดินหน้านำเจ้าหน้าที่สำนักอุทยานแห่งชาติ.. เรียกร้องขอความเห็นใจจากอำนาจรัฐต่อไป ไม่ว่าจะเป็นรัฐบาลพรรคการเมืองใด.. เพื่อจะได้มีกำลังเพียงพอที่มีประสิทธิภาพต่อการรักษาทรัพยากรธรรมชาติของประเทศชาติให้ดำรงอยู่ต่อไป.. เพื่อความอุดมสมบูรณ์ของแผ่นดิน ประเทศชาติ.. เชื่อว่า.. ชาวไทยทุกหมู่เหล่าพร้อมสนับสนุนสำนักอุทยานแห่งชาติในเรื่องดังกล่าวอย่างเต็มกำลังด้วยความเต็มใจ..!

เจริญพร

[email protected]