ทฤษฎีอุรังอุตัง

วอร์เรน บัฟเฟตต์ เคยเล่าทฤษฎีนี้ให้แคเธอรีน เกรแฮม ฟัง เธอคนนี้คือผู้หญิงที่ต้องรับช่วงต่อบริหารหนังสือพิมพ์ The Washington Post หลังจากสามีของเธอเสียชีวิตอย่างกะทันหัน และเธอรู้สึกไม่มั่นใจอย่างมากในเรื่องธุรกิจและการเงิน วอร์เรนกลายเป็นเหมือนที่ปรึกษาส่วนตัวให้เธอ เธอเรียกเขาว่า “จิตแพทย์ธุรกิจส่วนตัว”

เมื่อวอร์เรนบอกว่าเขายึดถือทฤษฎีอุรังอุตังของชาร์ลี เธอก็ยิ้มแล้วตอบว่า “วอร์เรนอ้างตัวเองว่าเป็นอุรังอุตังของฉัน และในแง่หนึ่งเขาก็เป็นจริงๆ เพราะเวลาฉันพูดกับเขา ฉันได้ยินเสียงตัวเองพูด และมักจะเข้าใจสิ่งที่ตัวเองกำลังพูดดีขึ้นเสมอ”

การได้เล่าปัญหาให้ใครสักคนฟัง แม้คนนั้นจะแค่ฟังเงียบๆ ก็เหมือนการเปิดไฟในห้องมืด ทำให้ความคิดที่เคยคลุมเครือกลายเป็นรูปธรรม

ชาร์ลี มังเกอร์ เคยอธิบายเพิ่มเติมในบทสนทนากับนักลงทุนโมห์นิช ปาบราย และเพื่อนของเขา กาย สเปียร์ ในช่วงเวลาอาหารเช้าที่โอมาฮา กาย บอกกับชาร์ลีว่า เขาไม่เข้าใจว่าทำไมโมห์นิชถึงชอบมาคุยกับเขา ทั้งที่ตัวเองแทบไม่มีอะไรจะเติมเข้าไปในไอเดียของโมห์นิชเลย

ชาร์ลีตอบว่า “กระบวนการพูดคุยกับคนอื่นเกี่ยวกับไอเดียของตัวเอง มันบังคับให้คุณต้องจัดเรียงความคิดให้อยู่ในรูปแบบที่สามารถอธิบายให้คนอื่นเข้าใจได้ และกระบวนการนั้นเองมีประโยชน์มากในการมองเห็นจุดบกพร่องของข้อโต้แย้ง”

กายหัวเราะแล้วแซวว่า “งั้นโมห์นิชคุยกับลิงก็ได้สิ” ชาร์ลีตอบกลับทันทีว่า “ใช่ แต่ปัญหาคือโมห์นิชจะรู้ว่ามันเป็นลิง และมันจะใช้ไม่ได้ผล” นั่นคือหัวใจของทฤษฎีนี้

การเชื่อว่ามีใครสักคนกำลังฟังและพยายามเข้าใจเราอยู่ จะทำให้สมองเราทำงานหนักขึ้นโดยอัตโนมัติ ถ้าคุณรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นแค่ลิงหรือหุ่นเชิด ความเชื่อนั้นจะพัง และพลังของการเรียบเรียงความคิดก็จะอ่อนลง.