ศรัทธา vs งมงาย เส้นบางๆจากความเชื่อ

สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต) อธิบายเรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เทวฤทธิ์ และปาฏิหาริย์ โดยชี้ให้เห็นความสำคัญของ หลักกรรมและเหตุปัจจัย ชีวิตจะดีขึ้นได้ ไม่ใช่เพราะรอสิ่งใดดลบันดาล แต่เพราะเราสร้างเหตุที่ดีด้วยการกระทำของตนเอง

ดังนั้น พระเครื่องอาจมีคุณค่าได้ หากเป็น เครื่องระลึก คือเห็นแล้วเตือนใจให้มีสติ รักษาศีล ทำมาหากินสุจริต ไม่ประมาท และมีเมตตาต่อผู้อื่น แต่เมื่อใดที่เชื่อจนไม่ใช้เหตุผล เชื่อจนยกบุคคลหรือวัตถุขึ้นเหนือความถูกต้อง เชื่อจนไม่กล้าตั้งคำถามหรือไม่ยอมตรวจสอบ เมื่อนั้นศรัทธาก็อาจค่อยๆ ข้ามเส้นไปเป็นความงมงาย

ข่าวหรือข้อกล่าวหาที่เกิดขึ้นกับบุคคลและสถาบันทางศาสนาในระยะหลัง จึงเป็นบทเรียนให้เราเห็นว่า ชื่อเสียง ความขลัง และภาพลักษณ์ ไม่ควรเป็นเหตุให้เราหยุดใช้ปัญญา ทั้งนี้ การพิจารณาข้อเท็จจริงควรเป็นธรรม ไม่ด่วนตัดสิน และเคารพกระบวนการยุติธรรมเสมอ

ศรัทธาที่ถูกทางจึงไม่ใช่ศรัทธาที่หลับตาเชื่อ แต่เป็นศรัทธาที่ทำให้เราดีขึ้น ฉลาดขึ้น และรับผิดชอบต่อชีวิตมากขึ้น

๐ ศรัทธา : ทำให้ใจมีกำลัง และนำไปสู่การทำดี

๐ งมงาย : ทำให้ละทิ้งเหตุผล ฝากชีวิตไว้กับอำนาจภายนอก

๐ ศรัทธา : เคารพได้ แต่ยังตรวจสอบได้

๐ งมงาย : ยกย่องจนผิดก็ไม่กล้าทักท้วง

๐ ศรัทธา : ใช้วัตถุมงคลเป็นเครื่องเตือนใจ

๐ งมงาย : ใช้วัตถุมงคลแทนศีล สติ ปัญญา และความรับผิดชอบ

ศรัทธาไม่จำเป็นต้องปิดตา และปัญญาไม่จำเป็นต้องทำลายศรัทธา เมื่อมีทั้งสองอย่าง ความเชื่อจึงจะเป็นพลังพาชีวิตไปในทางที่ดี.

'ป้าเอง'