ความน่าปวดหัวของบ้านเราและของโลก!!!

แต่ก็นั่นแหละ...โอกาสที่จะ ปวดหัวฉิบหาย ยิ่งไปกว่านี้ ค่อนข้างน่าจะมีความเป็นไปได้สูงยิ่งเข้าไปทุกที ภายในอนาคตเบื้องหน้าอีกไม่ใกล้-ไม่ไกลนับจากนี้ ไม่ว่าตั้งแต่การลงประชามติ-ไม่ลงประชามติในเรื่องแก้ไขรัฐธรรมนูญ การยุบสภา ที่ทำให้ต้อง เลือกตั้ง กันใหม่ โดยยากที่จะคาดการณ์ล่วงหน้าได้ถนัดชัดเจน ว่าใครมา-ใครไป ใครอยู่-ใครใหญ่ ด้วยเหตุเพราะผู้คนพลเมือง หรือบรรดา ผู้ที่มีสิทธิ์เลือกตั้ง ทั้งหลาย ท่านออกจะ เอาแน่-เอานอน ไม่ค่อยจะได้ อันเนื่องจากความผันผวน ปรวนแปรของ สังคมไทย ที่คงไม่ได้ต่างอะไรไปจาก สังคมโลก มากมายซักเท่าไหร่ คือเป็นสังคมที่ ความดี-ความชั่ว แยกออกจากกันแทบไม่ได้ เหตุเพราะ ความจริง-ความเท็จ มันได้สูญสลายหายไป ชนิดแทบไม่มี มาตรฐาน ใดๆ เป็นตัวกำกับ รองรับ มีแต่ ความถูกใจ-ไม่ถูกใจ เป็นบรรทัดฐานล้วนๆ แต่เพียงเท่านั้น...

แต่ขณะที่ใครต่อใครหนีไม่พ้นต้อง ปวดหัวฉิบหาย ดังที่กล่าวไปแล้ว ความเป็นไปของโลก ก็ยิ่งดูแต่จะนำพาความปวดหัวให้หนักหนาสาหัส ยิ่งขึ้นไปใหญ่ โอกาสที่จะเกิดฉากสถานการณ์แบบที่เรียกว่า สงครามโลกครั้งที่ 3 หรือเผลอๆ...อาจกลายเป็น สงครามนิวเคลียร์ ไปโน่นเลย ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เอาเลย อันนี้นี่แหละ...ที่ทำให้ใครก็ตามที่จะขึ้นมามีอำนาจ บทบาท ในการแก้ไข แก้ปัญหา ลดความปวดหัวทั้งหลาย ทั้งปวง ให้พอทุเลา เบาบางลงไปได้มั่ง คงต้องเป็นประเภท ดีหนึ่ง-ประเภทหนึ่ง ต้องเก่ง ต้องฉลาด ต้องเชี่ยวชาญ ต้องหนักแน่น มั่นคง และต้องมีอะไรต่อมิอะไรอีกมากมายเยอะแยะ ถึงพอจะช่วยให้ความปวดหัวในแต่ละแบบ ลดๆ ลงไปได้บ้าง...

แต่จะไปหาคนประเภทนี้จากที่ไหน? แหล่งไหน? ว่าไปแล้ว...คงหาไม่ได้ง่ายๆ พอๆ กับหา หนวดเต่า-เขากระต่าย อะไรทำนองนั้น โดยเฉพาะภายใต้ สภาพแวดล้อม ที่ทุกสิ่งทุกอย่างมันต้องไหลไปตาม ความถูกใจ-ไม่ถูกใจ ของใครต่อใครเป็นสำคัญ จนทำให้ ความจริง-ความเท็จ ไปจน ความดี-ความชั่ว แทบไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับความชอบ ความชัง ความรัก ความหลง ความโกรธเกลียด เคียดแค้น อาฆาต ริษยา ฯลฯ ใดๆ เอาเลยแม้แต่น้อย คล้ายๆ สภาพแวดล้อม ที่ทำให้ผู้ซึ่งตั้งจิต ปณิธาน ไว้ว่า ตั้งใจจะอุปถัมภก ยอยกพระพุทธศาสนา อย่างล้นเกล้าฯ รัชกาลที่ 1 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ท่านเลยต้องทรงตัดสินพระทัย ไม่ยึดหลักปฏิบัติของพุทธศาสนา ตาม หลักนิยม หรือ ประเพณีนิยม ที่ปล่อยให้ พระกับพระ ดูแลกันเองตามกฎพระธรรมวินัย โดยฆราวาสไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย...

กฎหมายสงฆ์ฉบับแรก จึงอุบัติขึ้นมานับตั้งแต่บัดนั้น!!! ส่วนจะดี-ไม่ดี ถูก-ไม่ถูก เหมาะ-ไม่เหมาะ ควร-ไม่ควร หรือไม่? ประการใด? ก็แล้วแต่จะว่ากันไป แต่โดย ความเป็นไปทางประวัติศาสตร์ ก็น่าจะถือเป็น หลักฐาน และ ข้อพิสูจน์ ให้เห็นเป็นที่ชัดเจน ว่าน่าจะเป็นสิ่งสอดคล้อง ต้องกัน กับ สภาพแวดล้อม ในช่วง ณ ขณะนั้นเป็นอย่างยิ่ง หรือน่าจะทำให้จิตเจตนาและปณิธาน อันว่าด้วยความปรารถนา ต้องการ ที่จะ ตั้งใจจะอุปถัมภก ยอยกพระพุทธศาสนา เป็นจริง-เป็นจังขึ้นมา อย่างชนิดมิมีใครที่จะปฏิเสธได้เลย...

สิ่งที่ต้องตั้ง คำถาม กันต่อไปในบ้านเรานับจากนี้...ก็คือ สภาพแวดล้อม ในลักษณะเดียวกันนี้ ที่เคยมีมาในอดีต มันจะมีโอกาสย้อนกลับมาสู่ปัจจุบันและอนาคต มาก-น้อยเพียงใด??? และถ้าหากมันเกิดขึ้นมาจริงๆ...จะต้องตัดสินใจกันไปในลักษณะไหน? และใคร? ที่ควรจะเป็นผู้ตัดสินใจ ผู้ที่ยังไม่สามารถแยก ความจริง-ความเท็จ หรือ ความดี-ความชั่ว ออกจากกันได้เลย หรือผู้ซึ่งมุ่งมั่นที่จะ ตั้งใจจะอุปถัมภก ยอยกพระพุทธศาสนา ผู้ที่คิดดี-ทำดี มุ่งที่จะกระทำในสิ่งที่พอช่วยให้ใครต่อใครหายปวดหัว ปวดประสาท หรือปวดร้าวทรมานลงไปได้มั่ง แม้แต่เล็กๆ น้อยๆ ก็ยังดี.