'ศิลปิน'ของจริง-ของแท้...ชื่อเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์!!!

ไปถึง แก่นสาระ ของความเป็น พุทธทาส และ พุทธศาสนา อย่างชนิดมีแต่ต้องค้อมคารวะอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงและปฏิเสธได้เลย นั่นคือที่รจนาไว้ว่า... “พุทธทาสนามท่านปานขุนเขา-ทว่า 'เบา' สบายอย่างว่างน้ำหนัก-อีก 'ตัวตน' ของท่านนั้นใหญ่นัก-ใหญ่ด้วยหลักลา-สละ-ละตัวตน”

ดังนั้น...เมื่อเจอกับกลุ่มทะลุวัง ทะลุแก๊ซ และพยายามจะทะลุอะไรต่อมิอะไรทั้งหลาย แห่กันไปแสดงนิทรรศการทางศิลปะด้วยการสาดสี ตีไข่ จุดพลุ โยนพลุ ใส่หน้ากาก ใส่เสื้อยืดประทับตราอักษร ค. โดยมีนิ้วกลางชี้โด่ๆ เด่ๆ ประมาณเดียวกับพวก ม็อบ ค.-ม็อบ ห. หรือพวกที่พร้อมจะแจกกล้วยให้กับใครต่อใครที่ตัวเองไม่ถูกใจ-ไม่ชอบใจ โดยไม่จำเป็นต้องคำนึง ถึงความหยาบ-ความถ่อย แถมยังถือเป็นการแสดงออกทาง ศิลปะ ในอีกรูปแบบหนึ่ง พร้อมกับเรียกร้องให้หน่วยงานรัฐบาลอย่างกระทรวงวัฒนธรรม ถอดถอน น้าเนาว์ ออกจากตำแหน่ง ศิลปินแห่งชาติ ซะอีกด้วย

จะด้วย แรงบันดาลใจ ดังกล่าวหรือไม่? อย่างไร? ก็แล้วแต่จะว่ากันไป เลยทำให้ น้าเนาว์ ท่านอดไม่ได้ ที่จะต้องรจนาบทกลอนชื่อว่า รู้ตน เอาไว้ดังนี้คือ... “พรรษาผ้าสามผืน-ให้รู้ตื่นรู้ตัวตน-ตัวเรามีสามคน-ให้คนเห็นและไม่เห็น-ตัวหนึ่งคือตัวตน-คนอื่นคิดว่าเราเป็น-ตัวเราก็โลดเต้น-เป็นตัวนั้นเป็นตัวนี้-ตัวสองคือตัวเรา-ที่เราคิดเป็นนั่นนี่-พยายามไปตามมี-เป็นอย่างนี้เป็นอย่างนั้น-ตัวสามคือตัวจริง-เรานั่งนิ่งอยู่กับมัน-ทั้งคืนและทั้งวัน-แต่ไม่เคยเห็นมันจริง-พรรษาผ้าสามผืน-ให้รู้ตนรู้เตือนติง-รู้คิดรู้จิตนิ่ง-จัดการตนให้ถูกตน...”

นี่...อันนี้ต้องเรียกว่า ใครจะชอบ-ใครจะชัง น้าเนาว์ ด้วยเหตุผลกลใดก็แล้วแต่ แต่เจอเข้ากับ บทกวี ระดับศิลปินแห่งชาติมาเอง ประมาณนี้ ยังไงๆ...คงหนีไม่พ้นต้องค้อมคารวะอย่างมิอาจปฏิเสธและหลีกเลี่ยงได้เลย ไม่ว่าจะมี อัตตา หนาเตอะอยู่เพียงใดก็ตามที เพราะถือเป็นการสะท้อนให้เห็นถึงความ เข้าถึง-เข้าใจ ต่อสิ่งที่มีความลึกซึ้งเอามากๆ อันเป็นสิ่งที่ผู้มีอัตตาหรือยึดมั่น ถือมั่น อยู่ในอัตตาทั้งหลาย มัก มองข้าม ความเป็นจริง ข้อเท็จจริง เหล่านี้อยู่เสมอๆ จนนำมาซึ่งความปั่นป่วน วุ่นวาย ความสับสน ระส่ำระสาย ไม่ว่าต่อ ตัวกูเอง หรือต่อ สังคม ทั้งสังคม

อย่างที่หนัง กังฟู ละครมินิซีรีส์ทางทีวีอันโด่งดัง เมื่อหลายต่อหลายสิบปีที่แล้ว เคยนำเอาความจริงข้อเท็จจริงทำนองนี้มาใช้เป็นบทสนทนา ระหว่าง หลวงจีนวัดเสี่ยวลิ้มยี่ กับพระเอก เดวิด คาร์ราดีน ผู้เป็นลูกศิษย์ ด้วยถ้อยคำคล้ายๆ กันนั่นแหละว่า...คนเรานั้น-เป็นได้แค่ 3 อย่าง!!! คือ หนึ่ง-เป็นอย่างที่คนอื่นเห็นว่าเราเป็น สอง-เป็นอย่างที่เราต้องการเป็น-และสามเป็นอย่างที่เราเป็นจริงๆ ส่วนใครก็ตาม...ที่ยังมองไม่เห็น ความจริง เหล่านี้ย่อมเป็นอะไรที่กระจอก งอกง่อย เอามากๆ เผลอๆ...อาจไม่ต่างอะไรไปจากผู้ร้าย หรือผู้ที่เป็นอุปสรรค ขัดขวาง การบรรลุถึงซึ่งวิชากำลังภายในชั้นสุดยอด หรือการบรรลุถึงซึ่ง สัจธรรม อะไรทำนองนั้น

แต่ก็อย่างว่า...ในบรรดาเฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ หรือใน โซเชียลมีเดีย ทั้งหลาย โดยส่วนใหญ่แล้วมักเต็มไปด้วยพวกที่ เป็น อย่างที่หนึ่งและอย่างที่สองนั่นแหละเป็นหลัก คือพวกที่อยากให้ผู้อื่นเห็นว่าตัวเป็นใคร เป็นอะไร ชนิดแม้แต่นั่งขี้ เข้าส้วม เข้าห้องน้ำ กินข้าว-กินปลา ในแต่ละมื้อ ต้องเอามาโพสต์ เอามาแชร์ ว่ากำลังทำอะไร คิดอะไร จนใครต่อใครคิดว่าตัวเองเป็นเช่นนั้น หรือเป็นสิ่งที่ตัวอยากเป็น อันนำไปสู่ปฏิสัมพัทธ์-ปฏิสัมพันธ์ ที่ขัดแย้ง-แตกต่างกัน ระหว่าง โลกแห่งความจริง กับ โลกเสมือนจริง แบบคนละเรื่อง-คนละม้วน การแสดงออกทางศิลปะด้วยการอาศัยความหยาบ ความถ่อย เพื่อให้เกิดการล้างผลาญ ทำลาย ศิลปิน ที่แท้จริง จึงกลายเป็นเรื่องที่น่าอเนจอนาถ เวทนา เอามากๆ ไม่ได้เป็นสิ่งน่ายกย่อง ชื่นชมน่าซี้ดๆ ซ้าดๆ น่า สะใจ ใดๆ เอาเลยแม้แต่น้อย!!!.