ทุกข์..ไปทำไม?!?

ฝ่ายลูกก็รู้สึกว่า ตอบแทนแม่มากเกินกว่าจะทนไหวแล้ว ในขณะที่ฝ่ายแม่ก็มองต่าง ตั้งข้อกังขาว่า ทำไมปฏิบัติกับแม่ที่อุตส่าห์ส่งเสียเลี้ยงดูมาแต่อ้อนแต่ออกแบบไม่สม่ำเสมอต่อเนื่อง

ต่างมุมต่างมอง ซึ่งชาวบ้านอย่างเราไม่ควรจะต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยว..จริงไหม?!? เพราะเราจะไปรู้อะไรลึกซึ้งเรื่องส่วนตัวเท่ากับครอบครัวของเขาล่ะ      

เสพข่าวเรื่องนี้แล้วก็ทำให้นึกถึงข้อเขียนของ ดร.วรากรณ์ สามโกเศศ ที่ระบุว่าแปลจากบทให้สัมภาษณ์ของจู หยงจี (Zhu Rongji) อดีตนายกรัฐมนตรีจีน วัย 93 ปี เกี่ยวกับการปฏิบัติตนของคนแก่ไว้น่าคิดตาม นั่นคือ

0 พึงระลึกว่าตารางชีวิตของคนหนุ่มคนสาวมักยุ่งเหยิงวุ่นวายมาก ลูกของคุณอาจคิดถึงคุณเหมือนกัน แต่อาจงานยุ่งมากจนหาเวลาโทรศัพท์มาถามทุกข์สุขไม่ได้ ถ้าคุณเสียอารมณ์กับเรื่องแบบนี้ รังแต่จะทำให้เสียความรู้สึกต่อกันทั้ง 2 ฝ่าย

0 อย่ามัวคาดหวังการตอบแทนบุญคุณจากผู้อื่นในเรื่องที่คุณเลือกที่จะทำเอง คุณต้องไม่ลำเลิกบุญคุณคน จงจำไว้ว่าต้องไม่คิดอยากได้รับสิ่งตอบแทนสำหรับสิ่งหรือเรื่องราวที่คุณได้เคยอุทิศ เคยทำ หรือเคยให้คนอื่น มิฉะนั้นแล้วมันรังแต่ทำให้ “ผู้ (เคย) รับ (สิ่งของ ความช่วยเหลือ บุญคุณ) จากคุณรู้สึกอึดอัด”

ถึงจะเป็นแม่ ก็ต้องตระหนักว่า เราตั้งใจให้เขาเกิดมา เราก็มีหน้าที่รับผิดชอบในฐานะผู้ให้กำเนิด เมื่อพื้นฐานเป็นเช่นนี้แล้ว จะถูกต้องแล้วหรือที่คนเป็นแม่จะไปเรียกร้องถามหาความดีความชอบจากลูกๆ

ถ้าคนเป็นพ่อแม่คิดได้แบบนี้ ก็จะไม่มีความทุกข์จากความคาดหวัง..จริงไหมคะ

ในทางตรงกันข้าม คนเป็นพ่อแม่ย่อมจะมีความสุขที่เห็นลูกเติบโตได้อย่างดีงาม แข็งแรง ช่วยเหลือตัวเองได้ ไม่เป็นภาระของครอบครัวและสังคม

คิดง่ายๆ แบบนี้ทุกวัน ความเป็นมงคลในชีวิตย่อมตามมาไม่มากก็น้อยแน่นอน เพราะพ่อแม่เป็นพลังส่งเสริมลูกหลาน อย่างไรเสีย พลังนี้ไม่หายไปเป็นสิ่งที่มองไม่เห็นแน่นอนค่ะ.

'ป้าเอง'