คงต้องยอมรับอย่างมิอาจปฏิเสธได้เลยว่า…โลกช่วงนี้ มันเป็นโลกที่น่ากลัว น่าอันตราย ยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ขนาดผู้ที่มีบทบาทหน้าที่แบบกลางๆ แบบที่ต้องยึดมั่นอยู่ในความถูกต้อง ความยุติธรรม เข้าไว้

ทันทีที่ความรู้สึกถึงความมีอยู่ ความดำรง คงอยู่ ของ ตัวตนของตน หรือจะเรียกว่า อัตตา อาตมัน ตัวกู-ของกู ฯลฯ หรืออะไรต่อมิอะไรก็แล้วแต่ มันอุบัติขึ้นมาในความคิดคำนึงของใครต่อใครก็แล้วแต่

ความเป็นไปของโลก ณ ช่วงนี้…ออกจะหนักไปในแนว ทรหวนปั่นป่วนคลั่ง อย่างที่ อาจารย์ เรืองอุไร กุศลาสัย คู่ชีวิตของอาจารย์ กรุณา กุศลาสัย ผู้วายชนม์ไปนานแล้ว

วัย หรือ อายุ-อานาม …มันคงมีส่วนทำให้ การรับรู้ ในสิ่งต่างๆ มีสิทธิผิดแผก แตกต่าง ไปจากเดิมๆ อยู่มั่งไม่มาก-ก็น้อย ด้วยเหตุเพราะ เครื่องมือแห่งการรับรู้ หรือที่เรียกๆ กันในภาษาพระว่า อายตนะ ทั้งหลาย ไม่ว่าหู-ตา-จมูก-ลิ้น-กาย-ใจ

อุณหภูมิ-อากาศช่วงนี้…ดูจะหนักไปทาง วูบๆ วาบๆ คือบทจะร้อนก็ร้อนระดับตับแลบ ม้ามแลบ แต่บางช่วง บางโอกาส ดันมีฝน-ฟ้าสาดซัดเข้ามา สร้างความชุ่มฉ่ำ ชุ่มเย็น

สงครามยูเครน …ที่อาจลุกลาม บานปลาย กลายเป็นสงครามยุโรป สงครามโลก หรือสงครามนิวเคลียร์ เอาเลยหรือไม่? อย่างไร? อันนั้น…ใครที่ชอบคิดมาก คิดเล็ก-คิดน้อย

พระมารดา …ผู้ซึ่งลา-ละ-สละจากโลกใบนี้ ไปเมื่อซักไม่กี่ปีที่แล้ว ท่านเคยได้เล่าถึงสีสัน บรรยากาศ ของบ้านเมือง ในช่วงระหว่าง สงครามโลกครั้งที่ 2

ความแก่-ความชรา…อย่างน้อยก็น่าจะมีส่วนช่วยให้ความตาย หรือ ความกลัวตาย ค่อยๆ ลดน้อยถอยลงไปตามลำดับ ด้วยเหตุเพราะพอช่วยให้รับรู้ รับทราบ อย่างถนัดชัดเจนยิ่งเข้าไปทุกที ว่าคงอีกไม่ใกล้-ไม่ไกลนับจากนี้ น่าจะได้ฤกษ์ ได้เวลา เด๊ดสะมอเร่ย์ อิน เดอะ เท่งทึง อย่างมิอาจหลีกเลี่ยงและปฏิเสธได้เลย…

น่าจะประมาณซัก 2 ทศวรรษกว่าๆ เห็นจะได้…ที่ อันตัวข้าพเจ้าเอง ได้ปรับจิต ปรับใจ ปรับวิถีชีวิต หันมาปลีกวิเวก

ความจน นั้น…น่าจะเป็นอะไรที่มีคุณค่า ราคา ระดับ เอาเรื่อง มิใช่น้อย!!! ไม่เช่นนั้น…บรรดา พระศาสดา

การหันมาสนใจเรื่อง พระ เรื่อง เจ้า กันในตอนแก่ๆ นั้น…คงต้องยอมรับว่า ออกจะเป็นอะไรที่เหมาะสม สอดคล้อง ที่ลื่นไหล ลงตัว กับความเป็นไปของ วัย ของ อายุ-อานาม และ สังขาร ได้อย่างมิอาจหลีกเลี่ยงและปฏิเสธ

จะถือเป็นเรื่องแปลกแต่จริง หรือไม่แปลกแต่จริง…ก็แล้วแต่จะคิด แต่โดย ความรู้สึก ของอันตัวข้าพเจ้าเอง อดไม่ได้ที่จะต้องรู้สึกขึ้นมาว่า การที่โทรทัศน์-ทีวี ยุคนี้ มีช่อง มีแชนเนล เพิ่มขึ้นมาไม่รู้จะซักกี่ช่องต่อกี่ช่อง

ภาษิตของคุณพี่ญี่ปุ่น ยุ่นปี่ นั้น…เขาว่าเอาไว้ประมาณว่า “It is by consuming it self that candle provides light for other.”

หน้าหนาวปีนี้…ถ้าว่ากันโดยความรู้สึกส่วนตัว คงไม่ถึงกับ หนาวว์ว์ว์ มากมายซักเท่าไหร่ แค่งัดเสื้อแจ็กเกตมาคลุมเนื้อ-คลุมตัว ไว้ซักชั้น-สองชั้น หรือดึงผ้าห่มหนาๆ มาปกปิดส่วนอก ส่วนขา ในช่วงดึกๆ ดื่นๆ ก็สามารถหลับสนิทนิทรา ไปตื่นเอาตอนตะวันแยงก้นได้อย่างไม่ต้องเสียเวลาจำเริญสมาธิ ยุบหนอ-พองหนอ อะไรกันมากมาย…

ไปซะแล้ว!!!…อีกราย ครูเพลง พ่อเพลง หรืออะไรที่สุดๆ ในเรื่องบทเพลง บทกลอน อย่างคุณน้า ไวพจน์ เพชรสุพรรณ ที่ได้จังหวะเวลา ลา-ละ-สละ ไปจากโลกใบนี้อีกราย

ช่วงหลังๆ นี้…หรือเอาแค่ช่วงปีที่ผ่านมานั่นแหละ บรรดาพรรคพวก เพื่อนฝูง ผู้คนที่เคยรู้จักมักจี่ เคยเป็นที่นิยม ยกย่อง ต่างก็มีอันร่วงผล็อยๆ ม้วนต้วน ลา-ละ-สละจากโลกใบนี้กันไปเป็นรายๆ

คุณลุง ซานตาคลอส ท่านจะ คัมมิง ทู ทาวน์ กันหรือไม่ อย่างไร ในปีนี้…ก็ยังพูดลำบาก!!! แต่ที่แน่ๆ ก็คือ คริสต์มาส คราวนี้ คงเป็นอะไรที่ออกจะน่าโหวงๆ เหวงๆ พอสมควร ยิ่งในบรรดาประเทศหนาวๆ

วูบๆ วาบๆ…แวบเดียวก็ใกล้จะหมดเดือนธันวา. เดือนส่งท้ายปีเก่าเพื่อต้อนรับปีใหม่ หรือใกล้ๆ จะผ่านพ้นไปอีกปี อันเป็นอะไรที่ ใกล้เข้ามาทุกที

ไปๆ-มาๆ…ท่านเชื้อไวรัสโควิด-19 ไม่ว่าจะสายพันธุ์ “เดลตา” หรือสายพันธุ์ “โอมิครอน” ก็แล้วแต่ ท่านชักทำท่าว่า…ยังไงๆ คงหนีไม่พ้นต้อง “อยู่ร่วมโดยสันติ”

เริ่มๆ ต้องงัด เสื้อหนาว หรือประเภท เสื้อสเวตเตอร์ มาสวมๆ ใส่ๆ กันมั่งแล้ว!!! สำหรับ หน้าหนาว คราวนี้…ที่ชักวูบๆ วาบๆ พอทำให้ขนลุก ขนตั้ง ไปเป็นระยะๆ แม้ว่าเท่าที่มีอยู่ในตู้เสื้อผ้า จะออกไปทางเสื้อหนาว